Adolf Eichmann's zogenaamde Ontvoering - Wat er zich allemaal afspeelt in de hoogste politieke Kringen van Duitsland en De Grote Vier

Hyves Polinco 5 apr 2011, 00:46

Israël
In april 2011 is het vijftig jaar geleden dat het proces Adolf Eichmann aanvangt. De man zou op 11 mei 1960 zijn ontvoerd door de Israëlische Geheime Dienst Mossad vanuit zijn schuilplaats te Buenos Aires met behulp van gewapende mannen van wie er drie zelfs een boek onder schuilnaam schreven over hun heldendaad. Dit wordt tot op heden geloofd. Doch…, in de 50er was in Bonn en Washington de schuilplaats van Eichmann in Argentinië al bekend!

Bonn, Dr Hans Globke
We begeven ons naar Bonn alwaar Conrad Adenauer provisorisch bondskanselier is en zijn rechterhand Dr. Hans Globke als staatssecretaris juridisch topadviseur. Over deze laatste gaat het grootste gedeelte van ons verhaal. Deze man is commentator van de Neurenberger Rassenwetten geweest, moet Eichmann gekend hebben. Nog heden wordt hij laatdunkend gecategoriseerd als altnazi, als ook voor Theodor Oberländer. Of beter, een continuering in de beroepssfeer van de elite in de nazitijd.

Hoe dit te verstaan?
Hebben wij niet eveneens een wende gekend waarna een nieuw begin?
Na de bevrijding werd op aanwijzing van Londen het politieapparaat zij het zonder de NSB-ers gehandhaafd, dit en de gehele ambtenarij, zelfs ook rechtelijke macht stonden vijf jaren in bezet Nederland soms naast doch meestentijds onder de Duitsers. Had men de gehele ambtenarij moeten vervangen door onbekwame nieuwelingen?
Is de dekolonisatie van Nederlandsch Indië geen reden geweest alle politici en ambtenaren te vervangen wier historie maar liefst vier eeuwen verbonden is met mishandeling en uitzuiging, om Max Havelaar maar even te citeren?
De arrestatie van Eichmann moet zelfs zijn verhinderd geworden door Globke (bandopname Sassen, hierover later meer) en wel daarom de stabiliteit van Europa niet in gevaar te brengen, West-Duitsland had gekozen voor het Westen en was vriend van Amerika geworden. Dan kan Bonn ook John Foster Dulles, nu iets ongelooflijks, verzoeken passages met de naam Globke uit gedeelten van Eichmanns herinneringen te laten schrappen in het blad Life van 28 november en 5 december 1960!

Documentenonderzoek door Gaby Weber
Onderzoeksjournaliste, geb. 1954, woonachtig te Buenos Aires.
De volgende informatie werd gedwongen d.m.v. ambtelijke procedure te verstrekken door de BND (Bundes Nachrichten Dienst). Echter zal het spoor bijster raken richting CIA. Hiermee is de studie dus onvoltooid! Maar er valt meer te zeggen.

Adolf Eichmanns Jeugd en Werken
Geboren te Linz, Oostenrijk. Roomskatholiek. Tot juni 1933 werkzaam bij een oliebedrijf van Rockefeller dan carrière in Duitsland bij de SD in Jodenaangelegenheden. In 1938 Zentralstelle für Jüdische Auswanderung te Wenen. In januari 1942 Protocol Wannsee Konferenz. Hij wordt met de verwaltungstechnische uitvoering belast. In 1945 onderduik. In 1950 “Rattenlinie” Argentinië m.b.v. het Vaticaan.

Waarheidsgehalte
Tot hier zijn de feiten onomstreden, hier na is nauwelijks tot geheel geen onderzoek verricht!

Adolf Eichmans exil
De verblijfplaats van het nazigoud is nooit onderzocht. Er is wel eens sprake geweest van een U-boot die vracht aan Peron zou hebben afgeleverd, vandaar dat de wel 50.000 alt-nazis in dat land die uiterst welwillend bejegend werden? We weten dat Daimler Benz, nu Rio de la Plata, al voor 1945 geld heeft weggesluisd naar Argentinië.
Het was Eichmann e.a. erom te doen in 1965, de verjaring van misdrijven, terug te keren.

Aldaar werkzaam bij de aanleg van een tunnel onder de Ria Parana, in een Siemensfabriek en vanaf 1959 bij Mercedes Benz.
Peron verwachtte veel van de Duitsers in de technische vooruitgang van zijn land.

CIA, KGB en BND Gekonkel
Zowat alle geheime diensten beloerden precies de Duitse gemeenschap in Argentinië, das braune Exil genoemd. Dan is ook nog te bedenken dat de BND zelf vol zat met oud-nazi’s en oud-Wehrmachtsofficieren, (Oost-Berlijn en de KGB drommels ook, dit later), hier heb je weer de noodzakelijke voortgang van de naoorlogse staat West-Duitsland, welke BND Dienst ook heel wat goede verbindingen met Argentinië wist te onderhouden. Belangrijkste informant daar is onze Willem Sassen gerelateerd aan de CIA. In 1954 weet de CIA allang waar Eichmann zit maar zijn arrestatie is heus niet van belang. Op 19 maart 1958 geeft de BND de CIA de verblijfplaats en het pseudoniem van Eichmann door. De documenten over contacten van Eichmann met de KGB zijn zoek. Einde 50er contacteren nazi’s de DDR autoriteiten en wellicht Eichmann ook.

Eichmann spreekt
In 1956 gaat Eichmann in gesprek met Sassen die alles op de band opneemt. Dit soort interview duurt twee jaar. Ondertussen werden Sassen en de Duitse uitgever Eberhard Fritsch van het NS-blad Der Weg door de BND, Dienst Lünenburg Lübeck en de Dienst Verfassungsschutz in Buenos Aires en Duitsland geschaduwd. Sassen wil gedeelten verkopen voor 80-100.000 Mark.

Sassen en Rudel
Aldaar ageert Hans Ulrich Rudel, gedecoreerd vliegenier, oprichter van het Freikorps Deutschland, als een zelf opgeworpen leider van de Duitse exilanten. In 1953 werd dit Freikorps onder druk van de VS verboden. Deze man is fel anticommunistisch als ook fel tegen het lidmaatschap van West-Duitsland van de NAVO. Deze man heeft contacten met Oost-Berlijn.

De film over Willem Sassen is in VPRO-Geschiedenis opgenomen geweest, 35:15, deze is nog beschikbaar, niet in de IMDb. Er is ook torrent te vinden!
Profiel: Willem Sassen. Uitzending 11 mei 2005

Alhier is een beknopte avontuurlijke levensloop van de man te zien die ik hier niet herhaal. In elk geval is zijn strafvonnis in het RIOD niet te vinden! De man was na zijn vlucht journalist voor Life en Stern. Schreef rapporten voor de VS-ambassade. Hij moet in Leipzig en Dresden geweest zijn.
“Sassen trägt am zwei Schultern”, wat zoveel betekent dat hij van twee walletjes eet: èn Gehlen èn VS. Absoluut opportunisme! Hij heeft geen paspoort. Zelf verklaart hij te werken voor “een Duitse organisatie” maar daar moet Gehlen mee bedoeld zijn. In de film staat zelfs verkoop van uitgeschreven gedeeltelijke bandopnamen aan Israël… Hij houdt hieraan een luxe auto aan over.
In 1959 is hij in de DDR, geen pas, houdt daaraan veel geld over.
In 1969 schrapt Nederland de naam Sassen van de opsporingslijst.
Eerst januari 1959 krijgt Sassen een BRD-pas waarbij de BND niet geïnformeerd wordt door Buitenlandse Zaken. Keine Erkentnisse. De Verfassungsschutz zegt zelfs dat Sassen weliswaar lid is van de Waffen-SS maar meer niet in DC (Document Center, West-Berlijn). Hoe de avonturier dit allemaal voor elkaar krijgt, een pas, de Duitse nationaliteit, is een raadsel maar James Bond is toch ook uitgevonden!

Sassen en Eichmann
Dat er gesprekken plaatsvonden werd bericht door een Duitse spion. Vanaf 1956 opgenomen is de tekst 3000 DIN A4-pagina’s groot, na bewerking 800, bedoeld voor publicatie. Wellicht bevindt het totaalpakket zich bij sommige Geheime Diensten. In het Bundesarchiv Koblenz bevinden zich echter fragmenten, zonder ooit de naam van Globke tegen te komen, ze zijn dus duidelijk gecensureerd. Allicht dat Globke’s rol in de Jodenvervolging (spreker zegt: -vernietiging!) volgens BND-acte overduidelijk wordt beschreven, maar niet in de verkorte versie, laat staat gegevens van na 1945. Er wordt geciteerd uit een (zogenaamde) brief van Hans Frank (Gouverneur in Polen) aan Globke dat Eichmann en anderen slappelingen zijn en dat een strenge vermaning wordt gegeven de rassenwetten te laten gelden!

Drie verbonden Verwikkelingen die tot de “Ontvoering” van Eichmann leiden
1. De Frankfurtse procureur-generaal, de Jood Fritz Bauer, socialist en antifascist, is bezig met een gerechtelijk vooronderzoek naar Eichmann. Bauers linkse opvatting was suspect in het toenmalige politieke klimaat van de BRD, immers de Koude Oorlog was begonnen. Zo de vuile was op straat leggen is door niemand gewild!
2. Het geheime Israëlische atoomprogramma.
3. De geallieerde top op 16 mei 1960 te Parijs over de toekomst van Berlijn en de Duitse deling.
De oud-nazi’s nemen veelvuldig contact op met allerlei geheime diensten om zich te profileren.

Nog meer over Globke inzake de Zaak Merten
Deze regelde de toepassing van de Neurenberger Rassenwetten ook voor de bezette gebieden. Op 11 februari 1959 moet hij een rol gespeeld hebben in de zaak van de jurist Max Merten die Militär Verwaltungsrat is geweest te Saloniki, volgens de Neue Rheinische Zeitung. In april 1957 wordt Merten gearresteerd. Het strafproces begint in 1959 te Athene. Hij verdedigt zich in februari 1943 een Joodse vrouw gered te hebben naar Palestina te willen laten ontkomen wat mislukt. Merten krijgt 25 jaar. Wat er niet allemaal bekend wordt!
René Burkhart van het Rode Kruis te Geneve komt in problemen en wordt Duitsland uitgezet. Deze ging op zijn beurt naar Eichmann die Globke’s fiat wil hetgeen wordt bruut geweigerd. Eichmann woest. Enfin, deze uitweiding voert mij te ver. In elk geval laat Globke zien een man van juridische precisie te zijn!

De Duitse diplomatie wordt bang voor nog meer misselijke onthullingen.
Dan wordt Max Merten aan Duitsland uitgeleverd voor een wederdienst aan Athene, president van Griekenland, C. Karamanlis is te Bonn (naar Gustav von Schmoller) voor aanvraag technische hulp waarbij Adenauer voornoemd proces ter discussie stelt. Duitsland geeft DM 200 miljoen, dan nog 100 extra en maar 15 voor de eigenlijke technische hulp. Nu heb ik het even niet meer.

Merten en Bauer
Dezen moeten elkaar getroffen hebben misschien in het voorjaar van 1960. Bauer genoot met volle teugen van deze zaak omdat hij via Merten toch Globke een pootje zou kunnen lichten, alhoewel het dossier in feite te mager is voor een daadwerkelijke strafvervolging van Globke.

Bauers Fanatisme
Maar Bauer beseft drommels goed dat de vervolging van Eichmann in 1965 verjaard is. Daarom staat Bauer levensgroot voor ogen dat de man die tegen Globke kan getuigen niemand minder zal zijn dan… Adolf Eichmann, de kroongetuige van formaat.
Bauer kent in 1957 al de verblijfplaats van Eichmann, drong meerdere malen eigenmachtig aan bij Israël tot arrestatie wat tevergeefs is.
Dan is het 23 mei 1960, Adolf Eichmann zit gevangen in Israël. Bauer is dolgelukkig met zijn kroongetuige maar verrekent zich: het is er Israël alles aan gelegen het ambitieuze atoomproject te entameren voor verkrijging van de geliefde atoombom.

Atoombom
Hoe dan?
1. De VS wil en mag nucleaire kennis niet buiten het land verspreiden, de wet verbiedt zulks
2. Ben Gurion verzoekt Frankrijk die toezegt de reactor te Dimona/Negevwoestijn te bouwen doch zet Eisenhower de generaal De Gaulle onder druk dit niet te doen. De Gaulle zwicht en
3. verwijst naar West-Duitsland.
Spreker vraagt retorisch: Had Duitsland na alle verleden dit de Jodenstaat Israel ooit kunnen weigeren?
In december 1959 reist een groep Duitse atoomgeleerden, onder wie Otto Hahn, president Max Planck Instituut te Göttingen en Wolfgang Gembner, kernfysicus, af naar het Israëlische Weizmann Instituut. Beide geleerden hebben al eerder in het Uranverein aan de ontwikkeling van dat snoepje gewerkt.
Dan in april 1960 biedt Duitsland DM 3 miljoen hulp aan Israël en Argentinië levert 116 ton yellow cake (uraniumerts).

Adenauer en Ben Gurion
Op 14 maart 1960, twee maanden voor “de ontvoering”, bevinden beiden zich te New York en de gesprekken verlopen harmonisch. In 1952 is het Wiedergutmachungsabkommen al begonnen wat DM 3.5 miljard betekent t.b.v. Joodse vluchtelingen in Israël. De volgende unieke informaties zijn louter uit de aantekeningen van Carl Karstens, staatssecretaris van Buitenlandse Zaken.

De Atoomgelden
Thans is de Aktion Geschäftsfreund aan de orde die betreft een ontwikkelingshulp aan Israël van DM 200 miljoen middels een tienjarige lening (met rente).
Vervolgbesprekingen met Adenauer, Ludwig Ehrhard (min. v Ec) en onze Globke.
Het resultaat is op juni/juli 1960 een voorgenomen eerste termijn van DM 85 miljoen.
Thans wordt de naam “Ontwikkelingsproject Negev Woestijn”. Doch is dit ondergronds…
Gesprek Franz-Josef Strauß (min v Def.) met Ben Gurion. Die wederom begint te zeuren over atoombom en toepassing van kernenergie voor ontzilting zeewater.
Buitenlandse Zaken (i.c. Carl Karstens) is tegen, zorgenis hebben over een mogelijke verslechtering in de betrekkingen met Arabieren. En laat dit nu ook daadwerkelijk gebeuren, deze ziet de ambassadeur van de Verenigde Arabische Republieken voor de deur aanrijden. CK geeft hem formeel gelijk maar Adenauer en Globe volharden in hun activiteit, is echter het meeste werk al gedaan.

“De ontvoering”en beroering
Es ist soweit. We zijn op 23 mei 1960 en het wereldnieuws stuift rondom.
Maar de BND is verbijsterd, Bonn is ontzet, Adenauer (zo een fijne katholiek) en Globke schelden en tieren, het was toch allemaal zo lief geweest met de heer Ben Gurion? Hun angst is levensgroot dat Eichmann zal uitpakken en Hans Globke ernstig gaat belasten. We weten immers dat de continuering van stabiliteit van de Bondsregering hoogste doel is.
Onmiddellijk wordt de Aktion Geschäftsfreund uitgesteld.
Hermann Josef Abs, katholieke elite, bankier, eerder al voorzitter van de Deutsche Bank, lid van de RvB van IG-Farben, uit bezwaar: “Israël speelt hoog spel!”
De Jood procureur-generaal Fritz Bauer (zie hiervoor) grijpt zijn kans en begint een officieel gerechtelijk onderzoek naar Globke. De DDR start een lastercampagne.
De BND verzamelt overal ter wereld informatie wat toch in Israël onthuld moge worden.
De Argentijnse opperbevelhebber uit het vermoeden dat Eichmann een dubbelagent is voor Duitsland en Israël… Deze heeft natuurlijk een kijk vanuit een andere hoek, weet immers dat Eichmann contacten onderhield met vooraanstaande Joden in zijn land.
Er zijn omvangrijke documenten gevonden bij Eichmann, kan hij in zijn komend proces mooi benutten om prominente nationaalsocialisten te belasten.

Een Halfjood doet goed Werk
Door de BND wordt de journalist en jonge halfjood Rolf Vogel naar Jeruzalem gestuurd, deze overhandigt Ben Gurion zijn boek “Israel, Staat der Hoffnung”. Vogel stelt zich voor bij de procureur-generaal te Bonn Ernst Fromm als Mischling ersten Grades, wat zoveel wil zeggen zoon te zijn van een Joodse moeder. Fromm zelf was hoge NS-officier die nu als jurist schitterende carrière gemaakt heeft. Nu gebeurt een wonder: Frits Bauer moet zijn levenswerk afstaan aan Fromm! (lach niet!) In zijn gesprek met Ben Gurion komen ter sprake de felle persberichten tegen Globke in Duitsland, Ben Gurion zegt dat Eichmann tijdens de verhoren aan zijn verdediger Robert Servatius verklaard heeft Globke niet te kennen, Ben Gurion stelt dit andermaal en derdemaal. Het moet een onzorgvuldige uitlating in het prilste begin der verhoren geweest zijn, door een bewaker opgevangen en gedocumenteerd. De sympathie gaat volledig naar Globke, stelt Ben Gurion met levendige stelligheid! Het kan niet missen hier Adenauers hand in te zien.
Servatius kan nu namens zijn cliënt tegen de officier te Jeruzalem verklaren Globke niet te kennen, daaraan toevoegend Mertens, “de fameuze jodenredder” (zie hiervoor), evenmin…

Het Strafproces
Ben Gurion houdt Eichmann volgens afspraak weg van ‘n Internationaal Gerechtshof: hij wil de gedetineerde voor zich behouden. Deze zweeg over alle zaken van vóór en ná 1945 en dit moet wel advies van Servatius geweest zijn. De wetenschap van de 3000 uitgeschreven pagina’s herinneringen (beter rechtvaardigingen) van Eichmann zijn nooit opgedoken, wel de door Sassen vervaardigde fragmenten onder weglating van de naam Globke, wat een lastgeving van John Forster Dulles geweest is.

Veroordeling
Dan hoger beroep. Opeens wordt de naam Globke genoemd en een door Eichmann vervaardigde lijst van 220 oud-nazi’s te Oost Berlijn. De rechters wijzen formeel de oproeping van en ’n getuigenverhoor voor Globke af. Ook hier kan het niet missen dat dezen geïnstrueerd zijn geworden.

Het Geld gaat stromen
Op 25 augustus 1961 gaan, Globke stelt dat aan de voorwaarden voldaan zijn, de betalingen voor het Atoomproject beginnen als alles van de procesgang voorbij is en dat is 14e augustus (de uitspraak is drie maanden later).
Nu heet de Staatseigene Kreditanstalt für Wiederaufbau (KfW) met DM 630 miljoen in kas. Van voornoemde Aktion Geschäftsfreund ontbreken alle documenten die Gaby Weber nog zo succesvol per rechtelijke procedure heeft opgeëist. Maar er is niets. Of ooit alles is terugbetaald is derhalve niet eens zeker.
Toch zijn er wat feiten over voornoemde A.G. boven water gekomen. Op 31 oktober 1961 (Eichmann heeft al afgezien van de dagvaarding Globke) heeft de KfW aan de Industrial Bank of Development Israël al een ontwerpverdrag gestuurd. De eerste termijn is DM 85 miljoen met een rente van 4-5½% over 8 jaar. De oorspronkelijk zo discrete commerciële basis (= lening) wordt nu “regeringshulp”! Echter noemt Buitenlandse Zaken nog dit afpersing! De sluwe vos.
De hele transactie is geen zuivere staatshandeling geweest. De documentatie van de onderhandelingen tussen Adenauer en Ben Gurion ontbreekt op een zekere bevestiging na. Zou bankier Aps nog iets hebben? Men kan zich de vraag stellen of Adenauer dit wel heeft mogen doen, hij omzeilde immers het Bondskabinet en de Bondsdag.
We weten dat Adenauer gewoon autoritair is, niettemin de grootste Duitser aller tijden en nog steeds geliefd.

Bewapering
De VS zijn tegen bewapening in het Midden Oosten, de proliferatie bedoeld. In begin juli 1963 is het John F. Kennedy die inspectie eist van het Dimona complex in de Negev. Schriftelijk in februari 1963 had Argentinië de levering van 100 ton Uranium al toegezegd. Had Duitsland JFK persoonlijk al bericht van de atoomhulp, nu zijn de Israëli’s het voor zelf met de Amerikaanse president te onderhandelen. Het zal nooit bekend worden hoe de president over deze atoomklus gedacht heeft, op 2 november wordt hij vermoord. Je fantasie slaat op hol te vermoeden dat de Joden hun grootste wens voor het bezit van een atoombom in gevaar zagen komen… Doch de volgende presidenten hebben geen bezwaar meer tegen Israëls Atoomproject.

Waarom Ben, waarom?
Het is niet bekend waarom Ben Gurion Eichmann aan de rechters heeft overhandigd noch waarom hij Duitsland die toch met zulke geweldige vriendschapshulp kwam niet vooraf heeft geïnformeerd. Het lijkt wel zijn trots een Duitse oorlogsmisdadiger in zijn greep te hebben! Maar zou de VS Ben onder druk hebben gezet of zelfs toezeggingen gedaan hebben? De CIA wist allang vóór de Mossad de locatie van Eichmann.
Half mei bericht de CIA dat de Sjin Beth Eichmann heeft gepakt en via Dakar naar Israël heeft getransporteerd, eerst dan wordt de Israëlische procureur-generaal ingelicht.
Wladimir Belsjenko, USSR diplomaat in Israël, spreekt van een deal Adolf Eichmann met de Israëlische regering. De CIA spreekt van Ergreifung.
Maar wat is nu het belang van de VS bij Eichmanns Ergreifung? Heeft Eichmann het aanzien van de CIA geschaad?
Terug naar de BND: Eichmann had contacten met de USSR inlichtingendienst. Chroesjtsjov: SPZ ziet af van medewerking van elke NS-persoon, alsdan mag Eichmann gepakt worden. We weten nu dat Eichmann een lijst heeft van 220 leden van de communistische partijregionen met naziverleden, ik denk bedoeld de Oostelijke sector, DDR en noemt namen als Merkel, Reichelt, Schumann, president Hooggerechtshof, en generaal Müller. Deze gegevens zijn op 14 juni 1960 opgevangen door een spion. Eichmann wordt derhalve getimed gepakt op het moment van de Parijse top 16 mei 1960. Wat het Sovjetplan is geweest volgt een zwijgen, tot nu nog. Gaby gokt: heeft het iets te maken met een Russische atoomonderzeeërs voor de kust van Patagonië? Die moet negen dagen tevergeefs onophoudelijk gebombardeerd zijn geworden door de Argentijnse luchtmacht. De VS-Navy kwam helaas te laat waardoor Argentinië zich straalbelachelijk heeft gemaakt, volgens een memorandum van Eisenhower.


Staatshoofdenoverleg
In 1960 is de Duitse deling nog onofficieel. Augustus 1961 pas wordt de Muur opgetrokken.
In januari 1960 stelt Walther Ulbricht (SED) aan Adenauer voor gezamenlijke verkiezingen te houden. De voorwaarden zijn:
1. Verenigd Duitsland op neutrale grondslag, geen militaire binding dus met het Westen, wat een idee van Stalin is geweest
2. Denazificatie, onder wie H. Globke, Th. Oberländer en Hans Christian Seeboom.
3. Idem voor de 220 leden met naziverleden in de oostelijke regionen
Citaat van een Argentijn die 30 jaar correspondent van Tas is geweest: De USSR had de DDR nooit zo kunnen steunen als het Westen met een Marshallplan. Men wist dat de DRR zou verliezen. Dat betekent een ongelijke ontwikkeling beider Duitse delen. Maar neutraal betekent immers dat de VS zijn belangrijkste bondgenoot West-Duitsland zou verliezen!
Op 16 mei 1960 wil Chroesjtsjov voorstellen:
1. Alle atoomproeven te staken
2. Buitenlandse strijdkrachten uit Europa weg te halen
3. Atoomvrije zone in te stellen met een niet-aanvalsverdrag Warschau-pact – Navo.
Mocht het Westen hier niet op ingaan, dan maar een apart vredesverdrag met de DDR.
De VS wist van het Duitse voorstel voor een vrije stad Berlijn. Eisenhower wijst dit af: De vrees voor teveel invloed van de USSR op Europa! Daarom wil hij bij de grens met de USSR een atoomwapensteunpunt bouwen. De BRD is nu het ware bolwerk van de VS in de Koude Oorlog! Wat kan omdat zowel Duitsland als de VS anticommunistisch zijn. Vandaar. Daarom is er ook geen probleem met zo een mannetje als Globke met zijn naziverleden. Vandaar ook dat denazificatie in een Verenigd Duitsland geen punt van belang is. Toch was voor de Duitsers het herenigingsvoorstel verlokkend. Intussen scholden de gegroepeerde nazi’s in Argentinië de Bondsregering uit voor verraders. De VS benodigen Duitsland, wat niet (en nog niet!) soeverein is zonder vredesverdrag (dit had admiraal Karl Dönitz na de wapenstilstandsverdragen in het Westen en Berlijn willen organiseren, werd door Washington echter bruut afgebroken waarna de Engelsen de enclave van Dönitz c.s. bestormden). Met andere woorden: de VS kunnen te allen tijde Duitsland bevelen geven en afhankelijk houden als een slaafje!

We naderen de Top te Parijs
“West–Duitsland streeft niet meer naar hereniging”, is een citaat van de diplomaat John McCohn, VS. Doch hoe kon Eisenhower een afwijzing tot de Duitse hereniging dan politiek waarmaken? Een antwoord is zo simpel als wat: Moskou de schuld geven! Het verwijderen van oud-nazi’s is overigens officieel niet af te keuren. Eisenhower wil dus de Top met voorbedachten rade laten mislukken. Moskou is heel vriendelijk. Alhoewel Moskou nog mei 1960 officiële geschiedschrijving maakt met de U2-affaire: precieser 1 mei 1960 gebeurde dit. De CIA kwam onder vuur te liggen en hoort: “Had je niet kunnen wachten tot nà de Top?” Of…, was het bewuste opzet van de CIA?
Citaat German Kent, CIA-topfunctionaris: “De U2-affaire is niet de eigenlijke grond van het mislukken van de Top. De diplomatie had het voornemen zich al eigen gemaakt!”

• Op 5 mei: Chroesjtsjov zegt: “U2 is een frontale provocatie die om vergelding vraagt. Dan toch maar vreedzame co-existentie naar ideologie van Lenin.”
• Op 7 mei: Chroesjtsjov uit wederom felle verwijten, laat de Top ongewijzigd.
• Op 10 mei: Chroesjtsjov wil de U2 voor de VN-Veiligheidsraad brengen.
• Op 11 mei: USSR gaat toch meedoen met Parijs.
• Citaat Eisenhower nà de Top: “U2 heus geen grond van meningsverschil geweest, Chroesjtsjov wist allang van spionagevluchten!”

De Top
Chroesjtsjov was onverwachts al twee dagen vóór de Top al in Parijs. De Top van 16 mei tot 21 mei, wat 5 dagen is. Op 15 mei heeft Chroesjtsjov een onderhoud met De Gaulle. En… notabene 16 mei gaat Chroesjtsjov onder (hevig, want het is een driftkikker) protest terug naar zijn land.
Let wel: in deze dagen was Eichmann al 5 dagen vermist…
In de nacht van 15 mei loeien de sirenen in de VS, voor Chroesjtsjov een dreiging. John McCohn, nog atoombureau chef, is de hardliner in het Eisenhower kabinet met een volstrekte afwijzing van elk voorstel van Chroesjtsjov, dus ook niet beperking van atoomproeven, geen ontwapening, wil de VS hun technologische voorsprong niet prijsgeven. Doch ook zou hij als zakenman zien dat het belang van het Militair Industrieel Complex (eigenlijk een woordje van Galbraith) wordt geschaad, laboratoria en wapenfabrieken benadeeld, als het Lawrence Livermore Laboratorium (LLNL) van de atoomkoppen.
Citaat 17 mei (de Top is al mislukt): Geen onderhandelingen meer over stopzetting van atoomproeven en ontwapening want dan worden we alleen maar gehinderd.
Men is voorbereid Chroesjtsjov de schuld van het mislukken toe te schrijven.
Wat is dan wel in de periode 11-15 mei de reden van mislukken? Niet de U2 dus, op 11 mei is Chroesjtsjov naar een CIA-memorandum nog vol optimisme, op 15 mei holt hij na het onderhoud met De Gaulle weg. In deze periode zit Eichmann vast en zal opduiken na de Top. Wat heeft De Gaulle gezegd? Zou de deal Eichmann met de KGB gepubliceerd worden? Zou Eichmann beschuldigd worden van massamoord om hem als pion in de Deutsche Frage te benutten?

Na de Top
Nu, de 11e mei is (naar verluidt) Eichmann aangehouden, de 22e mei duikt hij op in Israël. Wat is hiertussen gebeurd? Gaby Weber stelt: “We weten het niet!” Maar wie tellen kan ziet dat Eichmann na het slot van de Top te Parijs officieel in Israël is.
Heeft De Gaulle met Chroesjtsjov over Eichmann gesproken?
Was Chroesjtsjov zeker van bekendmaking van een deal KGB - Adolf Eichmann?
Had de voortijdige gevangenneming van Eichmann Chroesjtsjovs plan doorkruist de bureaucraat Adolf Eichmann te beschuldigen van massamoord en hem als pion in de deutsche Frage te benutten?
Vele documenten (hier bedoeld die van de CIA) liggen nog achter slot en grendel.
Van een brief van CIA-chef Allen Dulles aan Gordon Gray, veiligheidschef van Eisenhower op 11 mei 1960, de dag van het verdwijnen van Eichmann: “Top Secret” op de omslag met tekst: “Ike (ik versta: ”Ice”) only”.

Gaby’s bedelen
1. Gaby Weber krijgt geen inreisvisum en wacht nog steeds op antwoord. Schriftelijk verzoek om vrijgeven documenten CIA, zonder antwoord.
2. Geen inzage in bestanden te Buenos Aires, Atoomcommissie, Ministerie van Defensie.
De vraag waarom Herbert York op 15 mei in Argentinië was? Deze heeft toch in de WOII meegewerkt aan de ontwikkeling van de Amerikaanse atoombom, was de eerste directeur van de Lawrence Livermore Labors, 1960 directeur DASA, het Atoomwapenbureau van het Ministerie van Defensie, had Eisenhower drie dagen eerder de stand van zaken over de atoomwapens voorgelegd en gesteld dat een atoomstop nadelig op de ontwikkeling van de atoomwapens zou hebben gewerkt.

Toevallen
1. Op 15 mei Eisenhower in Parijs
2. Op 15 mei Herbert York te Buenos Aires, tezamen met fysici en de Navy-top

En:
1. Op 11 mei (de dag gevangenneming Eichmann) waren in Argentinië geland
• 7 VS vliegtuigen
• 3 U2 spionage vliegtuigen
• 4 B57 bommenwerpers
2. Op 12 mei KB 50 Atoomdrager met tankmogelijkheid in de lucht, die 2 dagen verbleef in Esseta (Puente del Este?), dan wegvloog met ongekende bestemming, zogenaamd een test, waarop de VS geen antwoord geeft.

Is nu dit hele heldhaftige Mossad ontvoeringsverhaaltje dan geen afleidingsmanoeuvre geweest?

Het resultaat
Ze hebben alles wat ze willen hebben:
• VS gaat lekker verder met atoomproeven, positioneert raketten op Duitse bodem
• McCohn wordt CIA-chef (1961)
• Argentinië krijgt een lening van $ 7,6 miljoen voor staal en chemie
• Ben Gurion zijn DM 630 miljoen voor de Dimona kernreactor
• Op 22 mei (dag bekendmaking Eichmann in Israël) krijgt Israël van de VS elektronica, Hawk raketten en nog wat. Dit volgens een dankschrijven van Ben Gurion aan de VS.
De Russen moeten het zwijgen zijn opgelegd en het Westen zegt ook niets.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

PS
In de Rh Ztng tegelijkertijd schrijft Gaby iets anders over de mogelijke ontvoering. Ik twijfel nog dit op te nemen aangezien er in Google ook meer wordt gezegd over toch wel openbaar gemaakte CIA-docu. Deze digitale opname van de DLF is basis voor dit verhaal, nog verder zoeken en feiten opnemen maakt alles maar warrig. We schijven hier geen historische studie… Beperking moet er zijn maar dan ook onvolledigheid, zo het leven is… 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Eichmann Ante Tribunal - De Amateuristische Verhoren van Eichmann De Duitsers in Argentinië en de Activiteiten van Willem Sassen in Europa

 

JOSHADAM
31 III 2011

Marcel Reich-Ranicki beschrijft een Dag Ghetto Warschau

Marcel Reich-Ranicki

 

Hyves Polinco 28 sep, 01:15

 

Rede Marcel Reich-Ranicki voor de Bondsdag op 27-1-2012 (Video Duits).
Een dag Ghetto'er Warschau.
"Umsiedling blijkt Aussiedlung = Dood".







Toen was hij 93 en sprak amechtig en achter in zijn keel. Maar er is genoeg te verstaan overgebleven. Hoe in het Ghetto mensen werden geselecteerd en vernederd. Een hoofd van de Joden die het niet meer aankon pleegde zelfmoord met cyaankali. Als je weinig te eten hebt zal je toch geen vergif in huis hebben?
Reich heeft zijn lijk gezien.

Ik heb Reich veel gezien op de Duitse TV. Hij was altijd opvallend in zijn uitspraken die geleken op statements. Het lijkt wel of de man een karakter van sensatiezucht moest hebben. Doch wil ik best geloven dat hij zeer ter zake kundig is op het gebied van de Duitse letterkunde en dat hem derhalve alle hulde door mij gegeven kan worden.

Als het de 80er geweest is, er was een tweedelige docu over zijn leven waarin hij een monoloog hield. Hier vertelde hij al gevlucht te zijn uit het Ghetto (uit andere docu's blijkt dat dit via de riool moest) en terecht kwam bij een Poolse boer. Hij kreeg te eten in ruil voor Engelse les!

Een klapper was ook voor de camera een boek van Günter Grass te verscheuren. "Alles pastiche!", schreeuwde hij uit. Ook andere literatoren werden door hem bruut aangevallen en dit maakte hem gevreesd. Dan wordt geschreven, uiterst voorzichtig dan, het is niet bewijsbaar doch wel vermoedelijk, dat er schrijvers zijn die in hun werk een vreselijk lastig mens laten vermoorden. Maar wilde Reich dan vermoord worden? Dan hebben we wel een danig psychisch probleem en krijgen we psychoanalyse! Hijzelf zegt dat er geen dag voorbij gaat of hij denkt wel aan dat Ghetto. Wil ik best geloven maar dat geldt ook voor mensen die uit een ellendige familiaire omstandigheid komen, voor hun proefwerk een slecht punt gekregen hebben, voor hun examen gezakt zijn, die een harde militaire diensttijd hebben doorgemaakt, die een echtscheidingsprocedure hebben ondergaan, die een nare werkkring hebben meegemaakt, enz. Alleen in oorlogstijd gaan er veel meer mensen de ellende in. En wie overleeft zal er over praten moeten. Doch niet alle, ik denk dat de meesten niet over zo een tijd willen praten, zij die dit wel doen hebben iets, zeg zucht naar belangstelling en sensatie of ze worden uitgelokt door hen die er munt uit slaan. Als gevolg hiervan gaat hun verleden opleven en steeds sterker woelen waardoor ze nog meer gaan praten.

Reich, Reicher, Reichert, Reichmann, Pfennigrich, een naam voor kramer (Jodenberoep) wordt later Rich.

Neurenbergse Rechters waren onvoorbereid maar hebben toch wat bereikt

Hyves Polinco 29 aug, 12:39

 

Neurenberg bestaat uit hoofdverdachten en ondergeschikte verdachten. De eersten werden individueel aangesproken, de volgenden op hun rol binnen het systeem.
De verdedigers hadden meer proceservaring dan de aanklagers.
Neurenberg kan de bevolking van schuld ontlasten.
Vele acten nog gesloten.

De verrassendste bewering is dat de Amerikaanse rechters onvoorbereid waren, op hun scheepsreis hadden ze zich toch kunnen inwerken? Zelfs van Volkerenrecht hadden ze geen praktische kennis.

Doch hebben ze wel geklaard misdaden tegen de menselijkheid o.b.v. feitenmateriaal en d.m.v. analyse strafrechtelijk te kunnen formeren/formuleren tot het begrip genocide.

Alle advocaten die toch in de nazitijd hebben gefunctioneerd en nu in de Amerikaanse rechtssysteem waren ingewerkt konden in de Bondsrepubliek schitterende carrière maken!

Deutschlandfunk 26-8-2013

We komen hier aan de kern van de Bijzondere Rechtspleging: het feitenmateriaal! Daarover is al veel geschreven al is het maar feiten zoals die ons vanaf de Bevrijding zijn voorgelegd te ontkennen, te wijzigen of anders te interpreteren. De rechters moesten dossier hebben en dat kregen ze.
Van de gebeurtenissen na de Duitse capitulatie is nooit strafdossier gemaakt.

Willy Brandt was een Rund zich door een ander Rund te laten adviseren

Hyves Polinco 18 jul, 01:28

 

In juli 1973 was Willy Brandt met vrouw Ruth op vakantie te Hamar/N. Hij had de overijverigheid van Günther Guillaume allang bemerkt en al een aanzet gedaan hem te verplaatsen. Doch al een paar weken was GG verdacht door de Keulse anti-spionagedienst. Hoofd G. Nollau lichtte op 29-5-1973 Gensher in en deze Brandt, twee hoge medewerkers maar een niet. Als vervolg bevool Nollau juist wel GG op reis mee te nemen om hem beter te kunnen snappen. In feite was Brandt dus lokaas!



Eenmaal op het vakantieadres komen er 49 telexberichten waarvan 11 "Geheim". Deze betreffen de voorgenomen leiding van de NAVO voor de VS en de opbouw van de EU te temperen. Nu is het mooie dat de niet-geïnformeerde beambte alle telex verstuurde naar... GG die toch de zaken moest behartigen. Ze waren vooraf ontcijferd.
Het is onwaarschijnlijk dat GG vanuit Hamar documenten de DDR zou hebben geleverd maar in het strafvonnis op 15-12-1975 wordt dit wel als bewijs aangenomen. In zijn memoires (d.w.z. bewerkt door de Stasi) blufft hij zoveel te hebben gespioneerd. Maar ook al de bedoeling te willen leveren is strafbaar!

Brandt vond zich later een rund zich zo te hebben laten misbruiken. Hij wist dat GG een potentieel risico is en toch nam hij hem (zij het op advies) mee. Dat werd hem fataal en moest hij "na bekentenis" in mei 1974 aftreden. Dit voorkwam verdere bemoeienis met zijn amoureuze privéleven want Brandt was een notoire rokjesjager.

Ikzelf denk dat de Nieuwe Oostpolitiek de VS nooit heeft behaagd. Hij won er wel de Nobelprijs van de Vrede mee maar liever een vijandig land houden in de wurggreep van de political containment door president Nixon door de VS. Daarom moest Brandt weg.

Die Zeit 14-7-2013

Een NSB volgeling is heus niet zo onaardig

Hyves Polinco 30 jun, 15:37

 

Zeker zeg ik niet "NSB'er", dat is zo'n beladen term maar "hij die verbonden is geweest aan zo 'n vooroorlogse partij". Na de Bevrijding waren ze uitgeteld en werden ze op z'n welgeteld 150.000en met gezin en al opgesloten in 1000 kampen die veelal geleid werden door amateurs met een hevige anti-Duitse - en antifascistische gezindheid. Eenmaal terug in de nieuwe democratische maatschappij lieten ze beslist niets los over hun verleden.

Dat de zeg gewone mensen heus niet zo neerkeken op die partijmensen is klaar aangezien er zovele zijn die noch Duits noch anti-Duits zijn en dergelijk geldt ook voor NSB. Denk aan dezer tijden met crisis, echt democratisch gejuich heb je niet maar de democratie wegwensen doet men ook weer niet.

De gezinnen in Kampen hebben per kamp verschillend geleden, er waren strenge met mishandeling en goede waar de gedetineerden soms de stad in mochten om iets persoonlijks te regelen. In totaal stierven 1000 op natuurlijke wijze, dat is dan in een paar jaar kampbestaan.

In de 70er schreef Van der Vaart Smit (ex-NSB, bestuursfunctie onderwijsspecialist) een boek getiteld Kamptoestanden en bracht vreselijke dingen aan het daglicht. Toen ik dit boek had besteld bij Scheltema, alsdan gezeten in een vrijstaand pand aan het Spui, maakte de verkoper een smalende opmerking. Dit is op zich al een reden tot onstlag op staande voet, zoiets mag hij nooit in zijn werk doen, hij is een deel van de zakenwereld en dient hierin correct te handelen en zelfs de klant te binden, het is ook de eerste en enige keer dat ik commentaar kreeg bij aankoop van een boek.

Het is jaren later dat reageerde de jurist de Joodse prof Belinfante het in voornoemde kampen heus niet zo erg geweest te zijn. Dus best wel goed.

NSB'er werd vroeger niet altijd gemeden!

Het Parool 29-6-2013
Lijst van interneringskampen voor collaborateurs in Nederland

Duitse Groenen waren een Pedobastion

Hyves Polinco 17 mei, 08:56

 

De Groenen waren in de 80er vol gemoed de maatschappij vrijer te maken waardoor alle mogelijke politieke en seksuele (aberatieve) lieden daar hun toevlucht zochten. Zo kon het ontstaan dat kinderen in een uiterst vrije seksuele moraal opgroeiden en er al vormen van pedofilie plaatsvonden. Men heeft zich hiertegen later verzet: de grootste vergissing van de 68er generatie is geweest de grens tussen volwassenen- en kinderseksualiteit te verflauwen waardoor pedofielen hun (openlijke) kans grepen.

Eerst 1987 werd de pederasten en transseksuelen belangengroep opgeheven.

Zeit 16-5-2013
Frankfurter Rundschau 16-5-2013
Frankfurter Allgemeine 29-4-2013
Deutschlandfunk 21-5-2013 Met de ogen van nu: geen echt misbruik, wel grensoverschrijding geweest.

Grens tussen private en publiekelijke Uitlating

Hyves Polinco 16 apr, 14:28

 

De Franse rechter heeft een grens getrokken tussen private en publiekelijke communicatie: een uitlating op Facebook met weinig vrienden is niet strafbaar. Zoiets bespaart natuurlijk heel wat strafprocessen inzake discriminatie of belediging maar ook een ontslag op staande voet voor wat je gezegd hebt.

Eindelijk komt het Am Stammtisch-principe weer boven, je moet in (heel) kleine kring toch eindelijk oprecht kunnen praten?

Tweakers 13-4-2013

Zedige Ophanging Elsje Christiaens Amsterdam mei 1664

Polinco Hyves 12 dec 2012, 16:00

 

Zedig waren de calvinistische beulen wel de rok om de benen vast te binden zoals elders ook naar wat ik gezien heb.



Zij werd op de Dam in het openbaar gewurgd en met dezelfde bijl waarmee zij haar hospita had gedood op het hoofd geslagen waarna haar stoffelijk overschot op Volewijk maandenlang werd tentoongesteld.

Doch is er een uitzondering in de bevrijdingsdagen van 1945 de ophanging van K.Z.-bewaaksters die gezeten op de laadruimte van een vrachtwagen de lucht in werden geslingerd met wapperende rok.



WIKI Elsje Christiaens
De Gouden Eeuw  - Aflevering 8: ARME ELSJE: 29 januari 2013

De Atoommacht van Israël brengt de toch al wankele Wereldvrede in Gevaar

Hyves Polinco 11 apr 2012, 09:05

 

Omdat moet worden gezegd,
wat morgen te laat zou kunnen zijn,
ook omdat Wij - als Duitsers al genoeg belast -
leverancier van een misdaad geworden zijn,...

Het inmiddels beruchte Günter Grass-Gedicht.
Eerder gepubliceerd in de SDZ 4-4-2012

geeft stof tot felle discussie;
woedend Israël verklaarde de dichter tot persona non grata.

De voorgeschiedenis van de atoommacht Israëls staat uitvoerig beschreven in mijn essay in Polinco Hyves.

De zwarte canon - Pleidooi voor een eerlijke Geschiedschrijving

De Groene Amsterdammer 7-3-2012

door Chris van der Heijden

Nico Bodemeijer overleden

Hyves Polinco 9 jan 2012, 02:12

 

Het was zelfs NOS-nieuws dat de vermaarde Nico dood is gegaan, 45 jaar. Hij moet al een tijd ziek zijn geweest, op diverse plekken staat vermoedelijk suïcide vermeld maar men blijft desalniettemin discreet.

Het proces van de steekpartij in de Damstraat is jarenlang een geruchtmakende zaak geweest temeer daar de linkse kerk er een propagandastunt van maakte over de vermeende eerste geweldsdaad met racistisch motief. En nu nog!

Tegenstemmen beweren dat het incident in het geheel geen politieke achtergrond heeft gehad maar dit terzijde.

Het incident 1983
Allereerst is er de insluiting, juridisch Vlucht naar Voren genoemd. Je mag je dan verdedigen door diegene voor je te elimineren, als die dood gaat is het natuurlijk spijtig maar je leeft in elk geval nog.

Tweedens is Nico's vader Joods en ex-KZ-gedetineerde. Werkzaam aan het Waterlooplein en een café aan de Rapenburgstraat. Hij leefde van 1929-2008 en werd dus 80. De relatie met deze man was buitengewoon verstoord hetgeen het leven van Nico vanzelfsprekend ongunstig heeft beïnvloed. Maar hoe dit van invloed kan zijn op het verrichten van een geweldsdaad blijft voer voor psychologen maar kun je wel invoelen dat het een moeilijke jongen in de omgang is.

Het strafproces
Op doodslag staat een van de zwaarste straffen.
Vermindering ontstaat door de duidelijke Vlucht naar Voren, wat gedeeltelijk een zelfverdediging is maar waarop zeker geen vrijspraak komt.
Verdere vermindering - en dit is speciaal voor deze casus - doordat de relatie met de vader aanzienlijk verstoord is geweest hetgeen het leven van het kind danig heeft beïnvloed.
Tenslotte de Joodse rechter mevrouw Mr. Anita B. Leeser-Gassan, ooit vicepresident van de Rechtbank te Amsterdam, zelf KZ-gedetineerde geweest. Je voelt onmiddellijk aan dat zij voor een persoonlijk aspect van de verdachte uitermate gevoelig is geweest en de straf extra heeft verlaagd.
Bij haar collegae in de rechtbank baarde dit opzien; men vroeg haar in de wandelgangen of ze niet mesjogge is? Doch houdt zij vast aan een danige beïnvloeding van de persoonlijkheid van de jongen om een geweldsdaad weliswaar niet te hoeven rechtvaardigen dan wel beter te doen verstaan.

Marathon Interview met Anita Leeser-Gassan op 1-8-2003 (3 uur) 

De Bezetting - prof De Jong - download

De Bezetting on-line door NIOD

Slachtoffers en Doden wegens Conflicten in de Geschiedenis

Hyves Polinco 7 nov 2011, 22:23

 

Slachtoffers WOII en WOI zullen aardig bekend zijn, Dzjengis Khan 13e eeuw maakte 40 miljoen hetgeen in die tijd 11.1% van de wereldbevolking.. 3½ Miljoen gladiatoren lieten het leven, voor slaven zie artikel Tidiane N'Diaye (heus niet allen dood denk ik). De bevechting van opstandelingen in Nederlandsch Indië, wat ik toch tot een koloniale oorlog reken, wordt helaas niet vermeld, laat staan onze Tachtigjarige Oorlog.

Bron: NYT 5-11-2011
Schitterend Schema

Het lidwoord "het" zal verdwijnen voor "de".

Hyves Polinco 3 nov 2011, 21:11

 

Het lidwoord het zal verdwijnen voor de als gevolg van gebrekkige taalkennis der allochtonen. Een (autochtoon) deskundige verklaart resoluterwijs dat het niet eens zo erg is als er alleen maar de gezegd wordt, de betekenis van de zin wordt er niet minder om.
Wat hij niet beseft is de achting voor en instandhouding van de taal als culturele schat en erfenis van de autochtonen voor de allochtonen.
Verbijsterend is het gemak waarmee de Hollandse deskundigen de taal weigeren te beschermen. In Duitsland of Frankrijk wordt de grammatica beter beheerd en wie niet goed spreekt wordt niet serieus genomen.

De meisje is vooralsnog slachtoffer.

Bron: Na NOS-nieuws 18:00

Eichmann Ante Tribunal - De Amateuristische Verhoren van Eichmann De Duitsers in Argentinië en de Activiteiten van Willem Sassen in Europa

Hyves Polinco 11 jul 2011, 06:46

 

Eichmann Ante Tribunal

Over amateuristische verhoren van Eichmann in Yagur, zijn openlijk verkeren in de Duitse gemeenschap in Buenos Aires, de commotie na tendentieuze onthullingen over de Jodenvervolging maar met toch onbestreden veel ware gegevens, hun tevergeefse poging het Nationaal Socialisme te redden voor de toekomst en vooral de overijverige internationale werkzaamheden van onze titaan Willem Sassen. Essay o.b.v. digitale opname Deutschlandfunk, ruim 8400 woorden.

Essay op basis van een digitale opname van de nachtelijke uitzending op de Deutschlandfunk inzake de 50-jarige herdenking van het begin van het Proces Eichmann te Jeruzalem.


I Eerste Deel
“Nicht schuldig, nicht schuldig, nicht schuldig…”

Begin van het programma
Eichmann stelt ontvanger van bevelen geweest te zijn en geeft alleen toe medegewerkt te hebben aan deportaties.
Zo begint de 11 kwartier durende uitzending vol documentatie, audiofragmenten en deskundig commentaar van Dr. Bettina Stangneth. Het zal een gedenkwaardige nacht worden met terzakekundige informatie over een belangwekkend onderwerp.

Enige data
11-5-1960 Eichmann “gepakt” in Argentinië. Elf maanden later:
29-5-1960 Politiebureau 06 te Yagur/Haifa. Waar de geheime verhoren beginnen gedurende 7 maanden met in totaal 100 uur bandopname en 3600 pagina’s protocol. Elke zondag om 08 uur present.
11-4-1961 Veertien weken proces, 210 getuigen.

De rechercheurs
Allen Joodse mannen van wie de meesten de Jodenvervolging in Europa al of niet van nabij hebben meegemaakt. Zelf woonden zij in een pension te Haifa, anderen in een naburig politiebureau op de Karmel. Dezen nuttigden hetzelfde eten als dat van de verdachte.
Een Joodse rechercheur is dáárom uitgekozen omdat hij Duits spreekt. “We weten dat Eichmann een moordenaar is, we behoeven slechts bewijzen te verzamelen, dan hangen wij hem op!”
In de veronderstelling een paar weken nodig te hebben begonnen de rechercheurs met hun werk dat uit zal lopen op 9 maanden. Echter is er al voorarbeid verricht in de jaren voorafgaand. Een wetenschappelijke opleiding hebben ze niet genoten. De aanhoudende hoeveelheid aan gegevens heeft hen echter wel verdieping in de materie gegeven. Onder leiding van een juridisch geschoolde supervisor werd elke avond beslist of stukken wel of niet in het procesdossier zouden worden opgenomen. Deze had meer de functie van het schrappen teneinde het komende proces niet eindeloos te laten duren. Doch kon hij ook aanspreekpunt voor Eichmann zijn in alle zaken, aangezien de rechercheurs beperkt zijn tot het strikte opsporingsonderzoek. De inhoud van de verhoren blijft het werk voor de rechercheurs met de status van getuige.
De werkdruk was groot, soms dagen lang turen voor het scherm van de microfiches vermoeiend.
Advocaten zijn in die tijd niet aanwezig.

Bewijs zoeken om (ter dood) te veroordelen
Het is een oud principe in de geschiedenis van de mensheid. Tweeduizend jaar geleden reeds in dat land, De geniale Richelieu kon het, de slimme Saint-Just ook.

Eichmanns verschijning
De juridisch adviseur en de rechercheurs hadden grote angst. Het is 15:30. De voetstappen van Eichmann, dan zijn uiterlijk. Nu gevoelt men een verbijstering een doodgewoon mannetje te zien aankomen met een zwaar brilmontuur. Later zullen veiligheidshalve de glazen vervangen worden door kunststof. Kaki kledij en sandalen. Een lange stilte ontstaat (an audible gasp).
De rechercheur die goed op de hoogte was van de protocollen van het Proces te Neurenberg waarin de naam van Eichmann maar liefst 70 maal voorkomt (heb ik niet geverifieerd) heeft het zich extra moeilijk gemaakt door ’s morgens de zogenaamde autobiografie van Rudolf Höß (kampcommandant te Auschwitz) te lezen waarin geschreven dat deze op een dag duizend kinderen moest vergassen waarbij hij trillende knieën kreeg. De kleintjes smeekten om genade en sommigen knielden. En weten nu dat Eichmann zelf op de Sassenbanden heeft ingesproken de kinderen het eerst te moeten doden teneinde de kiemcel, ´n toekomstige generatie van wrekers uit te schakelen. Eichmanns gelaat straalt van heerszuchtige arrogantie. De desbetreffende rechercheur kende alleen de beroemde uniformfoto.
Eenmaal van de schrik bekomen ziet hij een armzalig schepsel, schuchter en nebbig, Jiddisch-Duits voor een nietig mens. “Is dit de facto nu de voormalige heerser over miljoenen Joden in Europa? De man van de onvoltooide Endlösung? En dan is hier een menselijk wezen.” Maar dan treedt bij de eerste zin het pathologisch associatieve beeld op dat de open mond van de verdachte wordt ervaren als de ingang van het crematorium… We hebben hier het begin van het amateurisme in de verhoren zó dat ze wel eens een dag overslaan om bij te komen.
Kort daarop zijn ze aan Eichmann gewend.

Eichmanns beleving
Ook Eichmann had angst, was zelfs onderhevig aan een angstaanval, te weten de knagende onzekerheid te hebben zonder vorm van proces te worden doodgeschoten. Hij was immers in de macht van politiemensen. Hij straalde van nerveuziteit, zijn gelaat vertrok, hij verborg zijn handen en benen. Blauwe ogen. De rechercheur let altijd op gebarentaal om de gemoedstoestand van de verdachte te peilen.
Juist daarom liet Eichmann de komende verhoren toe teneinde een standrechtelijke executie te voorkomen. Hij geloofde lange tijd dat er geen proces zou komen.
Tijdens de weg naar de cel was Eichmann geblindeerd teneinde ontsnapping te voorkomen.

Amateuristische verhoren
Eichmann was kettingroker. Hij kreeg volop sigaretten aangeboden om hem spraakzaam te maken. De rechercheur vroeg: “Herr, wollen Sie eine Zigarette?”
Dit heeft hij geweten! Toen de volgende dag de typistes de bandopname uittypten gaven ze een gil het woord Herr te horen. Alle personeel viel over de ondervrager heen zó iemand toch niet met Herr aan te spreken? Men sprak af het neutrale woord Sie (Nederlands voor “U”) te gebruiken. Zo een kleinigheid tekent de neurotische sfeer in dat politiebureau.

De hechtenis wordt verlengd.

Beschreven gebeurtenissen door Eichmann in zijn werk
We gaan naar Lemberg. (plaats waar Menten ook werkzaam is geweest).Eichmanns kille raffinement komt naar voren. Hij was op eigen initiatief poolshoogte gaan nemen. De verhoorders ervaren een plompe leugenarij, een karakter(ver)vorming als gevolg van ondergeschiktheid aan autoritaire superieuren, maar dat de Jodenvervolging uitstekend gepland en uitgevoerd is maakt ze geregeld beroerd. Hier speelt de eigen emotionele betrokkenheid van de helft der politiemannen, die allen uit Europa kwamen en van wie een zelfs z’n vader in Auschwitz is omgekomen.
In Minsk worden Joden doodgeschoten. Eichmann wilde dit niet!
Op 27-9-1939 had Heinrich Himmler de R.S.H.A. opgericht met als hoogste baas Heydrich. Eichmann zelf valt onder Müller, chef Gestapo, en organiseert de Jüdische Auswanderung.
Eichmann zegt bevel gekregen te hebben executies mee te maken doch kwam hij op de desbetreffende dag te laat. Hij ziet nog wel schieten een massagraf in, zelfs op vrouwen en kinderen, is dit niet waanzinnig?, waarschijnlijk (zegt hij) door een Totenkopf-Kommando of wellicht een Einsatz-Kommando (weet het niet zeker) en gaat snel weg. Weet wel dat de kuil vol lijken lag. Hij houdt er angstaanjagende gedachten aan over.
Met de auto plus chauffeur terug naar Lemberg, alwaar een bevallig station nog gebouwd 60 jaar eerder ter gelegenheid van het Jubileum van keizer Franz Joseph. Aldaar een bureau van de Staatspolizei.
Friedrich Suhr staat onder Eichmann die zich beklaagt over zoveel sadisme van jonge militairen. Rolf Girathan (???) voor deportaties 1941 - 3/1944 en Otto Hunsche (plv Eichmanns) voor onteigening Joodse goederen tot 1944. In Argentinië heeft Eichmann diens arrestatie in 1957 becommentarieerd.
Eichmann gaat naar Berlijn om Müller te spreken over deze gruweldaden.

Een slimme ondervrager heeft de tactiek Eichmann ongestoord te laten praten, zo lang dat de leugenaar door opgetreden absurditeit zichzelf ontmaskert.
In Theresienstadt was genoeg woonruimte maar 10.000 gedetineerden betekent wel volproppen. Zoveel was niet de bedoeling! Eichmann is tegen.

Het verhoor gaat altijd op een amateuristische babbeltoon. Dat wil zeggen allerminst professioneel. Eens wordt Eichmann geïnstrueerd op het signaal van een opgestoken vinger te stoppen met praten om twee stemmen niet tegelijkertijd op te laten nemen willen de typistes bij het uitschrijven niet in verwarring komen.

Eichmann moest toezien hoe er gedood werd, hij gruwelde maar kon er niets aan veranderen.
De spreker stelt nu dat dit nu juist een punt was dat de ondervrager wilde weten, immers door toe te zien in de hoedanigheid van zijn functie, gekomen uit Berlijn, geüniformeerd met onderscheidingstekens, zijn dienstauto met chauffeur en alle entourage, autoriseert hij de te plegen daden wat voor de militairen een aansporing betekent dat het goed is.
Maar Eichmann was op bevel daar en heeft geleden onder het gebeuren.

Eichmanns verdedigingstrategie
Dezelfde als in Neurenberg: als een zaak uit de documenten bewezen is dan de volgende dag alles afschudden. De herenclub in Buenos Aires had de ontwikkelingen in Duitsland minutieus bijgehouden. Ook is men maar een radertje in het geheel, zelfs betekenisloos en kan men eventuele schuld afschuiven op hoger geplaatsten. Tenslotte is er de beroemde Der Befehlsnotstand, een woord dat een historisch begrip geworden is en niet meer hoeft te worden vertaald. Met deze punten is dan ook Eichmanns passiviteit verklaarbaar bij het aanschouwen van voornoemde massaslachting in Minsk.
Eerst toegeven de inhoud van een document, de volgende dag zich bedenken en alles bestrijden. Zo kan men de tijd goed rekken en de ondervrager destabiliseren. Antwoord in andere landen en in andere tijden is uithongering, intimidatie en foltering van verdachten maar dit is hier niet het geval, alhoewel ergens beweerd wordt dat de vijf dagen van Eichmanns verdwijning benut werden voor diens drogering.
Eichmann moet echt gedacht hebben dat ze hem geloven.

Eichmanns Bekentenissen
In Auschwitz van Höß wordt gecontroleerd gedeponeerd, ablageren, vandaar het woord Lager. Gezeten in een terreinwagen heeft hij de bedrijfsgebouwen bezichtigd. Fabrieken, schoorstenen en wel 10.000 arbeiders.. Hij weet wel van de scheiding van sterke en zwakke mensen. Dan wordt hem een document voorgelegd van een briefconcept van of aan de Reichsminister voor de bezette Oostgebieden handelend over vergasinrichtingen waaraan hij zijn fiat gegeven heeft. Voor Eichmann is dit een ernstige beschuldiging. Hij geeft toe met de opsteller van de brief beraadslaagd te hebben.
Nu echter gebeurt op de volgende dag dat Eichmann de ondervragers een compliment maakt en dankt voor het beleefde verhoor, nooit valstrikken opgezet, nimmer dreigementen geuit. Hij vindt het een fair verhoor en maakt een beleefde buiging. Maar de vergasinrichtingen heeft hij niet bekeken, kennelijk is hem die vraag gesteld geworden, kon en wilde hij ook niet zien want hij zou het niet hebben kunnen verwerken. Moet wel ‘n tientallen meters lange grafkuil ontwaard hebben nogal veraf.

Zijn benadering van de verhoorders is plomp en vlijend, lijkt wel een handelswijze van de dommen. De politiemensen ergeren zich daaraan ondanks zijn beleefdheid te worden aangesproken met Herr Hauptmann. Eichmann stelt niet bang te zijn voor politie want hij is het zelf ook geweest. “Zijn we eigenlijk geen collega’s?”, vraagt Eichmann. “Maar dit kan niet,” antwoorden zij, “jij bent van de SS en Sicherheitsdienst en dat is geen politie,” aldus een ondervrager. Eichmann: ”Ach ja?”
Doch nu wel bevreesd voor het eerst voor de rechter te komen.

Aan Müller heet hij gevraagd: ”Moet dit nu allemaal zo?” Het betreft de wegvoering van kinderen en 70 tot 80-jarigen in Hongarije hetgeen zijns inziens niet de afspraak was. Dit was een punt van bespreking maar Eichmann stopt verder hierover.

In Treblinka heeft hij het ergste meegemaakt uit zijn leven. Hij zag een rij naakte Joden op een soort perron omgeven door prikkeldraad die een zaal moesten ingaan. Eichmann bleef op verre afstand. Ze worden vergast met cy…, cy…, het woord is hem ontschoten. “Cyaankali?”, vraagt de verhoorder. “Ja, cyaankali”, bevestigt Eichmann. Müller had dit nooit goedgevonden, ook Kaltenbrunner (RSHA) was niet geïnformeerd. Ik herinner mij die naam in casu gelezen te hebben in de Neurenberger acten waarin over autovergassing wordt gesproken doch niet over kamervergassingen. Dit was toentertijd ook onmogelijk wegens gebrek aan bewijs.

Op het Net staat een passage uit een boek van Joden, zij betreft de vergassing door middel van koolmonoxide met motorgas. De trillende lijken worden in een kuil geworpen. Ook hier deinsde Eichmann terug. Hij berichtte dit Müller die onverschillig bleef.

Voorgaande uitspraken verrassen wel, het is een ongekende eerlijkheid waarmee Eichmann zijn proces ingaat. Maar is zij ook waar? Hij moest verschrikkingen aanzien maar wilde niet, zich onttrekken aan een bevel is uitgesloten.

Voor mij is opmerkelijk dat Eichmanns bekentenis over Auschwitz op een ongewoon zachte manier is uitgesproken, immers de man heeft altijd een harde en luide stem, nogal commanderend, in de monofonische bandopnamen van Sassen te Buenos Aires, te Yagur en Jeruzalem. Argwanend als ik ben zou ik kunnen vermoeden dat deze passage een invoegsel is, uitgesproken door een ander maar dan wordt zijn stem met tussenvoegsels toch weer de oude. Was het de Joodse ondervragers immers niet te doen koste wat kost bekentenissen en bewijzen te verkrijgen? Ik kan me toch weer niet indenken dat met dit ouderwetse audio gesjoemeld is.

Dan hoor je ook, zegt de spreker, in voornoemde bandopnamen steeds een andere Eichmann die sluw en behendig wisselende rollen kan spelen. Hij zal intuïtief zijn gedachtenbouwerk oprichten op basis van de persoon die hij voor zich heeft. Zoals te Jeruzalem van een onschuldig mens die geen historicus of filosoof doch haast een wetenschapper is. Deze actieve geestesgesteldheid kan Joden goed aanspreken!

Eichmann vertelt veel, wil protagonistisch bijdrage geven aan de zaakkennis waarvan de verhoorders door voorbereiding al een idee hadden doch die wordt overspoeld met Eichmanns verstrekt feitenmateriaal. Hij kan manipuleren wat vergelijking van de drie soorten bandopnamen moet leren. Zo kan hij de geschiedenis naar zijn hand zetten en de leiding behouden. Hij weet dat alles wordt geregistreerd hetgeen hij twee jaar eerder al heeft verricht met Sassen.

Na het bestuderen van de Yagur-banden ontdekken de verhoorders dat Eichmann geen enkel gevoel heeft voor het afgrijselijke van zijn misdaden (dit was nog niet eens rechterlijk bewezen!) noch dat hij niet het geringste spoor van berouw heeft getoond.
Hieruit blijken de vooringenomenheid der ondervragers alsmede de amateuristische aanpak van politiefunctionarissen voor wie deze zaak kennelijk te hoog gegrepen is. Hun Joodse afkomst en hun persoonlijke of familiaire ervaringen alsmede hun emotionele betrokkenheid bij de Jodenvervolg in de oorlog- en bezettingstijd zaten hun eerder compleet in de weg!

Daarom ten slotte twee staaltjes van de aperte Joodse incompetentie:

Vervolg van de verhoortechniek
Op 1-1-1961 wenst Eichmann de Hauptmann een gelukkig Nieuwjaar, slaat met de hakken (toch maar sandalen) en maakt een buiging. Het antwoord luidt: “Ik kan U niet terugwensen.” “Dit begrijp ik”, antwoordt Eichmann gemoedelijk, “dat U dit niet mag.”
De spreker zegt dat Eichmann niet begreep dat de verhoorder het niet-terugwensen niet kòn verrichten doch het is mijns inziens eerder het gebrek aan zijn existentiële volwassenheid en opgebouwde vakkennis.
Denk eens in, welke politiefunctionaris gaat nu bij een verdachte van georganiseerde misdaad, namen hoeven we niet te noemen, op een dergelijk infantiele wijze met zijn cliënt om? De verhoren door hoofdcommissaris Jan Blaauw van een Amsterdamse wapenhandelaar waren als man tegenover man, waardoor de verdachte later een compliment uitsprak voor de faire behandeling!

Dan neemt Eichmann het initiatief te vragen naar zijn familie. Geantwoord wordt dat de vader vanuit Berlijn afgevoerd is naar het Oosten (Auschwitz). “Wat erg!”, spreekt Eichmann.
Uit deze passage blijkt overduidelijk de emotionele betrokkenheid van de ondervrager met de Jodenvervolging wat gegarandeerd voor 100% doorgewerkt heeft in de aanpak van de verhoren voor de verdachte. Daarmee is bewezen dat de voorbereidingen tot het strafproces laakbaar zijn zoniet crimineel zelve. De herhaaldelijke pogingen Eichmann te laten spreken over de lichamelijke vernietiging van Joden komen fantastisch over.
Denk eens in dat niet lang geleden de jarenlang uitgeoefende praktijk van herkenning van voorwerpen of mensen door politiehonden is gelogenstraft doordat empirisch vastgesteld is dat de honden door de leider bewust of ongemerkt worden gemanipuleerd.



II Tweede deel
“Nicht schuldig, nicht schuldig, nicht schuldig…”
11-4-1961 Jeruzalem, 14 weken al proces, 210 getuigen.

Vier jaren eerder in Buenos Aires
Eberhard Fritsch, rechtsradicale uitgever;
Ludolf-H. von Alvensleben, ex adjudant van Himmler;
Willem Sassen wiens huis beschikbaar voor het maken van de langdurige bandopnamen.

In een fragment uit 1957 [band 67] horen we Eichmann praten, nou ja, het is zoals eerder vermeld een commandoachtig geschreeuw, scherpe toon, afgebeten zinnen, rollende r en zin na zin. Je zou zeggen dat hij boos is, de wijze van praten is echter zijn natuurlijke gedecideerdheid zaken uiteen te zetten. Immers hij heeft voor de geschiedenis een boodschap.
De toonzetting is hier zoveel anders dan in 1961 te Yagur. Dit valt elke onderzoeker op.

Deze Herren kennen elkaar goed zo ook de Duitse gemeenschap bestaat met als leidraad de informatie de twee Duitse kranten door de uitgever Fritsch. Deze heeft dan weer verbindingen met geestverwanten in Duitsland die alle mogelijke precieze informatie doorspelen. Was het de Duitsers er niet om te doen na twintig jaar terug te keren? Maar ze kenden ook Joden die net zo goed vluchteling zijn geweest als voortvluchtige oorlogsmisdadigers aan vervolging ontsnapt. Goed te bedenken valt dat beide groeperingen geen politieke macht of status hebben in dit gastland. De ultra-rechtse krant La Plata wordt dan toch door Peron verboden. Aangezien ze Spaans kennen moeten ze maar Argentijnse kranten inzien. Ze allen leven in zelfde stadswijken als Bel Grano maar Eichmann woont een eind weg, anoniemer en armer zo te zeggen.
Das Volkshaus waar ze elkaar ontmoetten is nu een synagoge. Historische grond wel te verstaan!

Een historicus aldaar weet te vertellen dat Peron graag Duitse piloten in dienst nam die in Europa op de opsporingslijst stonden maar in Argentinië een vrij leven leidden (namen n.g.). Ook matrozen van de Graf Spee vonden emplooi, dier gemeenschap bevindt zich in Montevideo.
Verplaatsing van Duitsers naar Cordoba met behoud van de vrijheid.

Ricardo Clement
Leidt een vrij huwelijk waarvoor hij zich min of meer geneert. In 1955 een Spaans kind, genaamd Ricardo-Francisco. Deze zal worden hoogleraar Midden-Oosten Archeologie te Berlijn en Tübingen. Het fraaie is dat de geboorte wordt aangegeven op de naam van de moeder. Eichmann heeft hier lang mee geworsteld, je zou zeggen het kind de ellende te besparen. Maar vlak voor de executie erkend Eichmann dit kind dat alsdan zijn naam Eichmann moet voeren.

De Sassenclub
In 1957 begint dan de vermaarde Herrenrunde of Sassenrunde met inspreken op de bandrecorder. Elk weekend is men bijeen en zoals we al weten kunnen buitenstaanders vrij aankomen. Leidraad is het Nationaal-Socialisme te verheerlijken, wat ik een te zware betiteling vind, eerder vastleggen voor de historie van belangrijke documentatie waarbij gevoegd dat de deelnemers geen onvoorwaardelijke capitulatie hebben getekend…
Typisch dat Eichmann geen bezwaar heeft tegen een betiteling als massamoordenaar. De geschiedenis wil hij wel corrigeren.
Op de band staat: “Mich reut nichts!”, ik betreur niets. Als ook: “Ik heb niets fout gedaan, ik heb geen half werk verricht.”
Deze passage heeft de OvJ te Jeruzalem in handen gekregen.
Op 13-7-1961 zal de OvJ voor de rechtbank een getypt afschrift van deze band ter inzage geven. Echter is de band een kopie hetgeen aan bewijskracht inboet.
4.3 miljoen Joden worden genoemd, van elders weten we dat Eichmann dit toch half werk gevonden heeft. De rest is niet te verstaan. Op bandopnamen (YouTube) van het proces horen we steeds maar weer 6 miljoen, 6 miljoen en 6 miljoen.
In Yagur en Jeruzalem stelt Eichmann zich echter pacifistisch op als de maner (aanspoorder) en bureaucraat die geen bloed kan zien.

Het Eichmann-proces is voor de Nationaalsocialisten ook een zakelijke onderneming! Zijn familie heeft er inkomsten door verkregen. Sassen, Eichmann en Eb. Fritsch leggen vast de uittypsels openbaar te maken als Eichmann wordt opgepakt of is overleden. Het is wel een juridische overeenkomst.

De zwerftocht van banden
Dr. Bettina Stangneth heeft onderzocht, zij baseert zich op Willi Winklers boek (2011) over François Genoud. We horen:
Robert Servatius is niet alleen verdediger van Eichmann maar acht deze ook een lucratieve melkkoe.
Hannah Arendt vermoedt invloedrijke industriëlen die zaken willen doen met Jeruzalem. Vandaar dat het proces niet eindeloos moest duren.
Dieter Wechtenbruch, assistent van Servatius, weigert tot op heden uitsluitsel te geven wat voor spelletje er gespeeld is. Of deze dubbel spel speelt met Israël is niet na te gaan.
Maar er is een verdrag: François Genoud, de Zwitserse Nationaalsocialist, al eerder in het bezit van de auteursrechten voor Martin Bormann en Joseph Goebbels (hier wel een bedrag van zes cijfertjes fortuin gemaakt tot het moment dat Paula Hitler hem de rechten voor Adolf ontzegt), heeft middels Hans Rechenberg, voormalig perschef van Goering, Ministerie van Landbouw en de Reichsbank, tien jaar in Spandau gezeten, met Sassen succesvol verhandeld over de verkoop van de banden als gevolg waarvan Servatius gedurende het gehele proces op kosten van Genoud mag logeren in het luxe King Davidhotel. Ik moet nu wel even griezelen wat er achter Eichmanns rug zich afspeelt en wel een waar handeltje tussen Genoud, diens vriend Rechenberg en Sassen die de banden naar West-Europa heeft geëxporteerd.

Geheime vergadering in Salzburg Kerst 1960
Aanwezig zijn uit BA Willem Sassen en Eb. Fritsch, uit Linz de twee gebroeders Otto en Dr. Robert Eichmann, uit Keulen Dr. Robert Servatius, verder Hans Rechenberg (zie hiervoor) en vermoedelijk ‘n BND-agent, vast te stellen dat Reinhard Gehlen, chef Geheime Dienst, hierna bericht staatssecretaris Dr. Hans Globke over de vergadering. Gesticht wordt de rechtspersoon “De Belangengemeenschap Linz” voor de memoires van Eichmann.
Vervolgens vliegt Servatius naar Tel Aviv en Adolf Eichmann doet de gelden van het auteursrecht afstaan voor de kosten van de komende verdediging, aan Servatius en deze op zijn beurt aan Genoud.
Genoud zelf vliegt naar Syrië om Alois Brunner, voormalig assistent van Eichmann, chef Drancy, aldaar woonachtig op voorspraak van de grootmufti Amin Al-Husseini, omdat de vijand van onze vijand onze vriend is, zover te krijgen op te treden als getuige in het proces. Maar de VS denken dat Brunner een DDR-spion is en laten hem schaduwen.
Jeruzalem stroomt ondertussen vol tot een netwerk van met agenten van overal uit de wereld zodat een verhoor, laat staan dagvaarding van Hans Globke niet zo onwaarschijnlijk wordt.

Sassen wil meer in de Sassen-Runde (of Sassen-Kreis)
De Duitsers willen vergeten of verdringen (volgens Kant onmogelijk) de oorlogs- en andere misdaden.

De namen vallen van Horst Mahnke, ex SS bij Himmler, later Der Spiegel en Kristall, informeel medewerker BND, perschef Paul Karl Schmidt alias Paul Carell, oud SS, perschef bij Von Ribbentrop, later Die Zeit en Der Spiegel, informeel medewerker bij BND en de relatief jonge fotograaf Thomas Höpker, geb. 1936, Magnum. Doel is een opera omnia van het Nationaal-Socialisme op te bouwen. Er worden succesvolle boeken vervaardigd met soms alternatieve theorieën waarmee een fortuin wordt verdiend.

Doch in 1957 wilde Eb. Fritsch al een magnumboek over het Nationaal-Socialisme maken en hiervoor alle belangrijke nationaal-socialisten in Argentinië optrommelen. Alles is openbaar, ieder wist dat Eichmann daar verkeerde, iedereen is bekend onder eigen naam. (PS: Wat betekent opsporen eigenlijk nu nog?)
Ludolf-H. von Alvensleben, Himmler-adjudant, is de hoogste nationaal-socialist in rang in Argentinië. Hij kent de SS-society aldaar op zijn duimpje, dit i.t.t. Eichmann die weliswaar ongelofelijk veel mensen kende zij het uit de lagere regionen. Zo wil men een historisch plaatje van de NS-tijd maken. Het lijkt wel een club van specialisten, door literatuur verzameling is dit de eerste onderzoeksliteratuur over de NS-tijd, Dr. Langner, criminalist uit Wenen, lid SD, kent de SS hiërarchie en – organisatie. En ten slotte onze Willem Sassen, voormalig oorlogscorrespondent die niet zal aflaten de Holocaust een Joods verzinsel te vinden ten behoeve van hun ziekelijke geldzucht. Hij, Sassen, zal het boek schrijven wat een strekking moet hebben een onbevlekt Nationaal-Socialisme te presenteren.

De Sassen-Kreis vergadert in het weekend. De bandrecorder staat op tafel, 4-5 uur. Men verdeelt een opgave van een onderwerp voor de volgende vergadering. Men stelt een referaat op ter lezing wat gespreksstof zal worden alsmede verschaft men literatuur voor nadere bestudering. Het schema is strak (typisch Duits!) en dus vermoeiend maar alle deelnemers zijn bloedserieus. De club was dus algemeen bekend in de NS-kring wat betekent dat een ieder kon inlopen (wat n.m.m. inboet aan het strakke program!). Wie kon komen ging want het is geweldig elkaar in het echt te zien! Ook niet-nationaal-socialistische Duitsers konden aanwippen.
Eichmann besluit met een hartstochtelijke redevoering over de grootsheid van de Nationaal-Socialistische idee. Bewondert de grootse tijden en memoreert de offers hiervoor gebracht en de gevaren ondervonden.
Maar eens ging dit mis, twee naïeve, zeg domme vrouwen geven Eichmann de hand. Opeens stelt eentje aan Eichmann die Gretchenfrage: “Welk geloof heeft U?” Eichmann antwoordt geen Christendom maar evenmin het mysticisme van het NS. Wel de rassenleer en het antisemitisme. Tenslotte de van zijn chef verkregen beloning die luidde: “Als we 50 Eichmannen hadden gehad, zouden we de oorlog gewonnen hebben.” Dan gebeurt het, een vrouw vraagt: “Wat zou erger hebben kunnen komen (dan nu al het geval zij)?” Bedoeld is de Hitler-machtsgreep van 1933.
Het is lont in het kruitvat, Eichmann is ontvlamd in razernij, dat zij niet beseft wat ‘n offers de nationaal-socialisten toch niet gebracht hebben. Het gebrul is zo hard dat zelfs onze doorgewinterde Sassen de bandrecorder uitschakelt. Als die weer aan staat is Eichmann nog bezig razend te zijn over het stellen van zulke domme vragen!

In de Dürerkreis (naam Uitgeverij in Argentinië)
We gaan terug naar voorjaar 1957 en citeren uit het boek van Bettina Stangneth: Eichmann vor Jeruzalem (2011). De nationaalsocialistische Jodenvernietiging is opgeschreven in de gesprekken en succesvol geadministreerd. Eerder ging H. U. Rudel al inspreken Zwischen Deutschland und Argentinien, 1953, welke tekst later door Sassen is gepolijst, natuurlijk voor de verkoop.
Het is Bettina Stangneth [hyperlink] die ontdekt uit de CIA-archieven dat Eichmann acht jaar voor zijn arrestatie al gesignaleerd is: “Eichmann niet in Egypte maar in Argentinië onder pseudoniem Clemens, adres te halen bij de redacteur van Der Weg. De ontsluiting van de kopie-archieven werd bewerkstelligd middels civiel proces door BILD, de originelen zijn vernietigd. Hier staat ook dat (de Jood) Fritz Bauer de Duitse overheid niet vertrouwde en stukken over Eichmann doorspeelde aan Israël!
Geen verleden tijd herkauwen, politieke doelen voor de toekomst opstellen!

De Weg naar voren.
Dit is het Leidmotiv van de auteurs. Er zijn verbindingen van de nationaalsocialisten met Duitsland, de meesten wilden heimkehren.
De eigen-geschiedenis, de NS-Idee redden, niet een misdadig regime is het geweest, maar hoe? Dat impliceert het Nationaal-Socialisme te reinigen van de beschuldiging van Misdaden tegen de Mensheid. De geschiedenis te redden door de Weg voorwaarts.
Maar… is dit geen kwadratuur van de cirkel?
Dit besef ontstond geleidelijk: al medio vijftiger beginnen de nationaalsocialisten in Argentinië te beseffen dat de massamoord op Joden niet volledig valt te ontkennen. Er verschijnen boeken van: Joel Brand, Gerhald Reitlinger’s Endlösung met vooral het hoofdstuk over ”De Grootinquisiteur Adolf Eichmann”, gründlich, de eerste poging om de werkelijke offergetallen te berekenen, dus duidelijk gezegd de bewijsbare getallen, alleen die, Léon Poliakov met Joseph Wulf met teveel, een overdaad aan feitenmateriaal. Het heeft in de NS-kringen een opschudding gegeven, te meer daar de kopieën van originele protocollen van de Wannsee-conferentie duidelijk waren te zien en op echtheid te controleren aan stempels, briefhoofden en signaturen. Dat deze papieren niet vervalst zijn is duidelijk, want allicht is men in de loop der jaren (begrijpelijk) argwanend geworden.
Deze voorvallen bedreigden hun eigen levensexistentie; ze hebben in BA dus heel wat te bespreken gehad!

Construeren dat de vernietigingpolitiek geen wezenlijk onderdeel is geweest van het Nationaal-Socialisme maar een door de crisissituatie veroorzaakte collaterale schade, een bij-gevolg derhalve. Men legde dit al vast in de Sassen-interviews uit 1957. Tot zomer 1957, bij ons Kerst 1957 is vergaderd, waarna het te heet werd om zich te verplaatsen.

Dit is bijvoorbeeld Jean-Marie Le Pen duur komen te staan: “De gaskamers, alhoewel niet zelf gezien, zijn echt een detail in de geschiedenis” en “In een 1000-pagina’s groot boek hebben de concentratiekampen een tweetal pagina’s en de gaskamers een tien tot vijftien regels.”

Sassens reizen in Europa
Ben Gurion kondigt aan de gevangenneming van plus proces voor Eichmann. Dit is voor Sassen (volgens eerdere afspraak) groen licht de teksten veil te maken. Bettina Stangneth vindt het sluw dat hij de teksten op microfiche heeft gezet, immers een verkort dossier van 1300 pagina’s ( 7½ kg) van de 3000 is niet mee te sjouwen, we moeten immers ook nog door de douanecontrole. Daarenboven moest Sassen altijd voorzichtig zijn niet zelf te worden opgepakt vanwege zijn SS-verleden. Die filmrolletjes zijn buitengewoon praktisch.
Sassen biedt het materiaal exclusief die passages welke Eichmann zouden kunnen schaden tijdschriftuitgevers aan maar dat wat hij heeft is alleen maar gunstig voor Eichmann! Dit blijkt wel een misvatting te zijn geweest!
-------------------------------------------------------------------------------------------
“Een Volk maakt Jacht op zijn Moordenaar Eichmann in Argentinië”
-------------------------------------------------------------------------------------------
Aldus de kop van de sensationele serie in STERN met nimmer gepubliceerde foto’s. Deze teksten zijn niet digitaal, wel een groot aantal Eichmann-foto’s. Stern geleid door Henri Nannen, omroeper bij de Olympische Spelen 1936 te Berlijn, film Leni Riefenstahl en medewerker in de Kurt-Eggers SS, afdeling Propaganda (geen lid zoals Sassen, slechts administratief personeel). In Hamburg kwam hij in 1959 en was daar geen vreemd, voor STERN allang de man van Zuid-Amerika-correspondent onder eigen naam.
Aldus ook in LIFE.

Het doel is nieuwe geschiedenis met biografische gegevens te maken door middel van transcripties, gekopieerde autografie Eichmanns (hij had originelen bij zich als bewijs van echtheid) en foto’s diens leven, werk en familie.
Legende wordt gemaakt met: Eichmann is in handen gevallen in het klassieke land van de Bruine Prominenten en dus niet in het Midden-Oosten noch door gerechtigheid zoekende voormalige concentratiekampoverlevenden, dit laatste is nog jarenlang vermoed.
Vele foto’s in uniform met tekst ”De Jodenmoordenaar”, foto’s in burger met Vera, de echtgenote met tekst: “De Burgerman”, door Adenauer beschut. Over het bestaan van een Bruine Gemeenschap wordt toch maar gesproken, een kleine concessie aan de achtergrond, en dan Globke nota bene als adviseur van Adenauer gesteld. Zie: Eerste essay Eichmann. Vooral de lachende Eichmann als doorsneeburger (foto 1957).
De BND wist al 1952 van de verblijfplaats van Eichmann maar dit had geen gevolgen wegens ontbreken van politieke wil. Maar in feite weet men niet het waarom niet. Een proces in Duitsland voor Adolf Eichmann is theoretisch mogelijk maar dan moet men prominenten in Argentinië dagvaarden om te laten verklaren wat hij gedaan heeft… en ZIJ ook! Dus mooi niet. Tevens is er angst in Duitsland voor een geruchtmakend proces omdat het land daar zelf schade van ondervindt. De BND wordt overdreven bekritiseerd. De Abwehr-Ost van Gehlen is in de Koude Oorlog in dienst en onder bescherming van de VS

De Sassen-Runde is net met haar project begonnen of in Duitsland doet zich een opmerkelijke gebeurtenis voor: Hermann Krumeij wordt gearresteerd, een voormalig medewerker van Eichmann, diens vertegenwoordiger in Hongarije. Dit zou het geruchtmakende proces geworden zijn met de titel “Tegen Adolf Eichmanns Vertegenwoordiger”, waarmee in de pers meer de naam Eichmann dan die van ‘n vertegenwoordiger wordt genoemd. Maar het liep anders, het proces vond niet plaats. Er zijn heel wat medewerkers geweest: Alois Brunner, al genoemd, Theodor Dannecker, Friedrich Boßhammer, Rolf Günther, Franz Novak, Siegfried Seidl, Ernst Girzick, Richard Hartenberger en Alfred Slawik. Elke arrestatie, elk strafproces e.a. worden in Buenos Aires nauwlettend gevolgd en wel daarom zo precies om de eigen terugkeer mogelijk te maken, om in te schatten hoe de sfeer in Duitsland is, zaken die uitvoerig worden doorgesproken. Eichmann heeft echt ooit gedacht zich naar Duitsland te begeven en zich aan te geven hopend op een korte straf om vervolgens een vrij man te zijn!
Aan een retour van Eichmann was in Duitsland nauwelijks iemand geïnteresseerd!

Nannen en Sassen bijeen
De ontmoeting van Nannen en Sassen, beiden oud collega’s in de SS Propagandacompagnie Kurt Eggers, waar lidmaatschap van de SS niet noodzakelijk is. De groep bestaat uit zo’n 150 man. Nannen heeft na 1945 een groot correspondentienetwerk opgebouwd terwille van de zakelijke markt. Doch is Nannen wel zo kritisch heus niet alles te publiceren wat Sassen hem aanlevert.

Willem Sassen zelf wilde ook naar Duitsland terug, kan veel bereiken op basis van goede relaties en dat is in casu Henri Nannen! Nannen vertrouwde Sassen, de documenten zijn echt.

Zes weken na de ontvoering van Eichmann, in juli 1960, is het project klaar en wordt journalistieke geschiedenis geschreven! Maar liefst vier afleveringen in STERN, nog nooit is in zo korte tijd zoveel informatie over Eichmanns leven vervaardigd, barstensvol foto’s, alle verblijfplaatsen van Eichmann opgezocht plus interviews gevoerd ad locum, zoals de Lüneburgerheide waar Eichmann een kippenschuur bezat, getuigen vol verhalen, leuk en naar, alles en alles, boulevardliteratuur. De schrijver voor STERN is Robert Penndorf. Alles is zeer goed gerechercheerd en is er gebruik gemaakt van goede bronnen.
Juli 1960, deze voortreffelijke arbeid is nu nog canon voor historici!

LIFE heeft de onthullingen eerst november 1960 overgenomen, waarna Robert Servatius aan Vera Eichmann vraagt hoe die publicaties in LIFE toch hebben kunnen gebeuren? Vera stuurt een kopie van het contract met LIFE naar Dr. Robert Eichmann te Linz als ook een pak papieren van de handschriften en de Sassen-transcripties. Het uiterst opmerkelijke is dat Robert te allen tijde heeft gezwegen over de inhoud, hij moet er het gevaar voor zijn broeder van hebben ingezien of hij is zich bijna doodgeschrokken.
Servatius blijft bij Sassen aandringen op informatie, echter tevergeefs, hij heeft ze hem nooit overhandigd. Als ook bij Robert die nooit iets heeft willen sturen.
Dan…, voorjaar 1961 zijn alle top secret-documenten uit de bureaulade van Robert verdwenen om in maart 1961 op te duiken ten kantore van onze bekende Jood Fritz Bauer, OvJ te Frankfurt/Hessen.

Drie schrijvers knus bijeen
Tussen 3 en 6 maart 1961 ontmoeten elkaar, een onbekend voorval tot nu toe, in een Frankfurter hotel drie prominente schrijvers, vervuld met de gedachte wens van rechtvaardiging: Hermann Langbein uit Wenen, Thomas Harlan uit Warschau en Henry Ormund uit de stad zelve.
Dezen gaven hun vriend Fritz Bauer de Robert ontstolen documenten.

De inbraak bij Robert
Er heeft zich een vermomde loodgieter bij Dr. Robert Eichmann te Linz vervoegd die kans zag voornoemde Eichmann-documentatie van 900 pagina’s uit de bureaulade te ontvreemden. Het wordt verteld door Langbein aan Harlan. Ze schrokken dus niet terug voor het laten verrichten van illegale handelingen, dat moet wel. Via een omweg belandden de stukken bij niemand minder dan Fritz Bauer! Deze legde het gehele parket van Hessen stil om de gehele inhoud veelvuldig met alle ter beschikking staande machines te laten kopiëren en verdeelde op 7 maart 1961, de volgende dag van voornoemd hoteltreffen, de mappen onder collegae. Of ze ook naar Israël gingen is niet bekend, noch van wie maar er was daar al veel, waarmee niet gezegd is precies dezelfde vellen, we weten alleen waar ze niet zijn terechtgekomen! Zeker niet van STERN, noch van Time/LIFE. Het kan best zijn dat Israël van alle uithoeken losse velletjes heeft vergaard maar lang niet zoveel als in het bezit van Fritz Bauer aangezien die verdomme de originelen uit Argentinië (door heling) heeft verkregen. En pak papier van tegen de duizend pagina’s is nauwelijks te controleren op volledigheid en niemand is daaraan ook ooit begonnen.

Bettina Stangneth
Ze is de voornaamste spreker in dit programma, geb. 1966, schitterend Duits met goede intonatie, historica en gepromoveerd filosofie. Aanvankelijk had ze studie gemaakt van het anti-semitisme in de 18e eeuw maar ging over tot de zaak Eichmann.
De compilatie van de papieren is dus een rotzooitje, het is wel goed gedigitaliseerd maar ook opnamechaos, dubbele opnamen, foutieve filteringen. De protocollen zijn dus ongelijk aan die van de originelen en er is dus geen enkele concordantie.
.
Bettina werkt al zes jaar aan deze massa-ordening en hoopt over 2 à 3 jaar van de Sassen-Transcripten een rapport met annotaties voltooid te hebben. Dat er overal mappen zijn met steeds wisselende inhoud heeft nog nooit iemand vermoed!

In 1979 wil Sassen de papieren niet meer thuis hebben en heeft hij stukken (de rest denk ik) met ook de banden aan familie Eichmann gegeven. Of dit de volledigheid van de oorspronkelijke 3000 haalt weet ik niet, hij had immers veiligheidshalve een groot gedeelte niet gepubliceerd, er wordt niets gezegd waar die wel zijn of dat die mogelijkerwijs vernietigd zijn. De banden zijn wel met de ooit weekend georganiseerde volledige opnamesessies, immers die kan je niet zomaar cutten. Deze erven verkochten de spullen aan een uitgeverij die het pakket opsloeg in de kelder. Hervonden na een fusie werden de stukken overhandigd aan het Bundesarchiv te Koblenz. Maar ook deze Sassen-documenten zijn niet volledig!


III Derde Deel

Onze beroepsdeskundige rechercheurs
De OvJ heeft zelve de NS-tijd niet meegemaakt. Vooraf het proces bezocht hij een Holocaustmuseum om zijn kennis op te frissen. Sprak met ghetto-opstandelingen (Warschau 4/1943-5/1943) voor een uurtje. Hij weet wat hij zal zeggen, ook al dat de veroordeling van de verdachte vaststaat…!
Hoofddoel is de Jodenvervolging niet meer te verzwijgen en het een vaste plaats te laten krijgen in het internationale bewustzijn. “De Jodenraad dan?”, vraagt een. Hij antwoordt: ”In het komende proces gaat het om de daders, niet de offers!” Het contact is hem een steun hoe straks met andere getuigen te moeten omgaan en hij is er tegen bestand.

Een andere rechercheur vluchtte 1938 uit Berlijn, Zionist via Nederland naar Palestina. Na het voltooien van de militaire dienst ging hij rechten studeren in Engeland en werd later hoge rechter in Israël. Hij heeft de aanklacht voor Eichmann voorbereid, niet in discussie over de inhoud van de verhoren, maar kreeg niettemin bij de mededeling dat de man gepakt is een elektrische schok. Zo knap als hij is, zo zwak als mens want de emotie speelde hoog op des middags bij de eerste confrontatie. Ongelofelijk moeite moest hij doen zich te beheersen en zijn gelaat kalm te houden. Naar mijn mening mag dit niet in een faire procesgang. Maar zoveel andere Joden zijn er ook weer niet die beroepshalve neutraal kunnen blijven, denk ik.

De gekste getuigen ooit
Men bezit lijsten van KZ-overlevenden. Hiervan wilden velen en nog meer niet spreken, over de jaren heen weggedrukt en niet van zins het verleden op te rakelen. Ze willen vergeten maar vergeten dat Kant heeft gezegd dat dit niet kan.
“Doch de geschiedenis verplicht je tot medewerking”, wordt hun verzekerd, “denk aan de gerechtigheid t.a.v. het Joodse Volk!”
“Maar als ik dan toch moet spreken, heb ik wel vijf dagen nodig”, verzekert men.
Om deze reden vallen vele potentiële getuigen af.
Derhalve krijgt ieder getuige een beperkte spreektijd voor een afgesproken hoeveelheid tekst maar meer dan ook niet.

De opzet is uit elk door de Duitsers bezet land minstens één levende getuige op te roepen waardoor elke getuige zijn tijd kan beschrijven. Dit heeft een sterkere werking dan schriftelijke getuigen uit documententaal welke prozaïsch kunnen worden zeker in aantal achtereen. We voelen dus dat het show-element een voorname rol zal spelen, weten al van de opzet door Ben Gurion in het eerste essay en dat daar ook naar toe is gewerkt tot een wezenlijke substantie in het strafproces.
Uit Hongarije mogen meer mensen komen omdat Eichmann daar persoonlijk aanwezig is geweest. Nu komt het mooie, LET OP:

De avond vooraf aan de getuigenverklaring worden zij bewerkt bijzondere feiten naar boven te laten komen.
Alsdan wordt een criterium gehanteerd over zijn spraakvaardigheid, zijn kennis van de locatie en zijn geloofwaardigheid want het Openbaar Ministerie kan zich geen vergissingen (laten) veroorloven. Dit is dus overduidelijk een selectie hetgeen absoluut verwerpelijk is. Ook is het nodig dat een omvangrijk beeld wordt geschapen.

Sommigen zoals deze zeiden toch niet geloofd te worden! Een vrouw die haar dochter ziet doodgeschoten en zelf ook de kogel krijgt. Maar ze leeft, houdt zich stil (dit staat er niet maar weet ik uit andere beschrijvingen) en vlucht naakt de bossen is. Dan wordt ze door een Poolse boer opgevangen en verzorgd tot de bevrijding. Dit had ze net zo moeten aanpakken als de kolonel Chabert die in eenzelfde situatie onmiddellijk na zijn ontdekking een notariële acte laat opmaken teneinde na tien jaren (verpleging) in Frankrijk zijn identiteit doeltreffend te kunnen bewijzen.
De rechercheurs moeten gegokt hebben en ditmaal goed want deze vrouw wordt de meest shockerende getuige in het proces.

Ze lezen zich suf door de micro-documenten heen. Des avonds bespreken ze welk stuk in het procesdossier zal worden opgenomen. Polen blijkt het meest belangrijk maar spijtigerwijs is dit katholieke land de nieuwe staat Israël niet bepaald gunstig gezind! Mogelijke getuigen werden zelfs tegengehouden af te reizen.
Dan doemt een anoniem dossier op, een met de hand uitgetypte lijst van de registratienummers welke gedurende juli 1942-1943 op de arm van de gevangene werd getatoeëerd. ZEER BELANGRIJK, vindt de rechercheur. Hoe ze dit hebben gekregen weten ze zelf niet. Maar elke leek kan weten dat een anoniem document niet als bewijsmiddel kan gelden en het ziet er nog wel zo interessant uit… De rechercheur krijgt een idee: hij overlegt met de groep hoe dit toch te kunnen gebruiken?
Er valt een pijnlijke stilte.
Dan krijgt hij zelf het idee: als we in ons land tienduizenden Israëliërs hebben waarvan een kwart de Holocaust heeft overleefd dan hebben die nog altijd de tatoeëring op hun arm! Laten we die opzoeken, zij die van juli 1942 – 1943 in Auschwitz gezeten hebben! En hen oproepen naar bureau 06 te komen! Zo kunnen de nummers geverifieerd worden.
Dan gebeurt er iets onverwachts:
Een rechercheur ter plekke stroopt zijn mouw op en laat een getatoeëerd nummer zien. Zegt als een Deus ex machina in november 1943 aldaar geweest te zijn. Het was de rechercheurs niet eens bekend, ja, wel dat hij Joods is, maar niet dat hij een oorspronkelijke Pool is, noch dat hij in Auschwitz gezeten heeft, hij heeft er nooit met een woord over gesproken!
Toen viel er een stilte van wel 3 à 4 minuten.
Normaliter zijn politiemannen nooit zo emotioneel maar hier is het amateurisme wel ten top.

Eichmann zat normaliter in Berlijn en trok daar aan de touwtjes. Er waren assistenten in de diverse bezette landen. Na de inval in Hongarije bevool Himmler de meester zelf in de lente/zomer 1944 naar dat land te sturen teneinde massavlucht te voorkomen als ook een opstand als in het ghetto van Warschau april 1943 (de spreker zegt foutievelijk 1942) te voorkomen. Hier zal dit voorval optreden dat er een vage onderhandeling is over de vrijkoop van zoveel duizend Joden in tuil voor gemotoriseerd materieel, zie het eerste Eichmann-essay. Maar dit ging niet door of had U wel gewild?
Eichmann geeft nu bevel de eerste Hongaarse Joden in Auschwitz aangekomen te schijven een briefkaart aan hun familie, aldus de onderzochte getuige, waarin verplichterwijs geschreven moest worden dat het hier mooi is, er tourtjes in de omgeving worden gemaakt, de werkzaamheden licht zijn, er weliswaar nog beperkte woonruimte is maar dat hieraan gewerkt wordt en er nieuwe verblijven kunnen worden betrokken, en laat de schrijver verzoeken toch maar vooral wandelschoenen mee te brengen
Er was in Hongarije een levende getuige die een dergelijke briefkaart nog bezat! Hij werd opgespoord en opgeroepen zich op Bureau 06 te vervoegen. En hij komt, wordt verhoord tot elf uur ’s avonds. Gedwongen werd hij het Hongaars in Hebreeuws te vertalen. Over zijn familie wil hij eerst de volgende dag vertellen.
De (goederen-)wagonreis, de onzekerheid wat te gebeuren staat, de selectie op het aankomstperron, de vraag naar zijn beroep, hij is ingenieur bij het leger, moet naar rechts, vrouw en dochter naar links, voor zoon van 13 even overleg, dan ook naar links, ziet de dochter weglopen, eventjes nog haar rode nieuwe manteltje, dan verdwijnt ze de massa in. Het lijkt wel een Spielbergfilm! Op dit moment wordt de rechercheur van dit hem onbekende verhaal volslagen beroerd, denkend aan het feit kortgeleden ook een rood manteltje voor zijn dochter gekocht te hebben en nog met haar samen op de foto gekomen te zijn. Als dit geen bewijs is voor de incompetentie van de onderzoekers!

Een geheimzinnige getuige noemt zich Kazetnik.135.633. Beschouwt zich als chroniqueur van de planeet Auschwitz die in oppositie tot de aarde staat met wetten als van een andere planeet waar de mensen oplossen (vandaar zijn codenaam) en waar een ander tijdsbegrip heerst. Was daar twee jaar. Schreef een trilogie in de 50-60er, waarmee hij de eerste overlevende is geweest dit over Auschwitz schreef. De rechercheurs hadden niet verwacht dat deze fantastische getuige tijdens het afleggen van zijn verklaring op het proces zal instorten.

Zoals nu rechercherend voorbereid zullen de luidsprekers uit de rechtszaal aan de openbare weg voortdurend een getal van 6 miljoen slachtoffers schellen, oud en vooral jong indoctrineren waardoor ook zij en bij ons een dochter van Durlacher zielige verhalen zullen schrijven. Zó dat Theo van Gogh op zijn bekende venijnige manier haar eens toebeet toch maar vooral een goeie beurt van Dokter Mengele te moeten krijgen! Maar dit zijn we van Theo gewend geweest, zo is nu eenmaal zijn bekje.

Tenslotte een jongeman die in 1946 naar Palestina (spreker zegt foutievelijk Israël!) emigreert. Hij kon vluchten uit het Ghetto (klein en viel niet op in het donker zeker) en overleefde in de bossen. Geen moederwolven gezien. Cultuurloos als een tabula rasa, stelt hij. Schrijft over het Joodse leven vóór, in en ná de oorlog maar over de oorlog zelve nooit.

Ook een Joodse getuige die een zak kinderschoentjes op tafel uitspreidde.

Het was voor velen zo niet de meeste getuigen de eerste maal zich legitiem te kunnen uitspreken, met beperkte spreektijd weliswaar zoals hiervoor vermeld maar dat zij namelijk hun geregisseerd lesje hebben moeten leren. Hierdoor zijn ze heus niet minder ongeloofwaardig geworden dan ze al zijn al komen ze voor het internationale publiek wel geloofwaardig over.

Adolf Eichmann's zogenaamde Ontvoering - Wat er zich allemaal afspeelt in de hoogste politieke Kringen van Duitsland en De Grote Vier