Leerdicht: JOSÉ, ach ja, dat knappe Wyf die komt de ware Liefde toe! 31 december 1974

JOSÉ, ach ja, dat knappe wyf

uit d’voorstad Amsterdam,

met woning, kind en buiten kyf

lief met menig man

bedrijft om dàt te krijgen

wat ze in haar dromen wenst;

of is ’t niet waar, dat ‘t hijgen

van D’een naar D’ander grenst

aan een vorm van zelfbedrog?

Ik bedoel, je buik wordt wel

geroerd (en goed!), maar toch

komt je hart niet in de knel

als je zo een struis, je Bol

verliest door niet te kijken

voor je uit; een liefdevol

devies "Trou moet blijken"

van Haarlems Rederijkerskamer

in d’achttiende eeuw

zou jou een les van duurzamer

strekking zijn dan die ene geeuw

na een liefde van één nacht.

Bedenk dat die heren neuken

wel met volle penispracht,

doch dat die standaard-spreuken

in ’t rollenspel om het bed

NOOIT wez’nlijk bij gaan dragen

tot verheffing van je geest, het

bouwen aan jezelf, je "god"

van mens- en vrouwzijn voor

het sterken van je wil

in deze groep van wezens

door naïveteit zo vrees’lijk kil.

Na 'n vlucht van zeven jaren

van d’raf en weer d’rop

zou je krachten kunnen sparen

voor net zoveel getob,

gedenk en overwegen,

nou ja, begrijp me goed:

het serieuze streven

in 't hart van je gemoed

naar waarheid zonder schijn;

en de vriend die dàt bijou

waardeert in JOSÉ'r poppedein

DIE KOMT DE WARE LIEFDE TOE!

Josz-Vosz

Amsterdam, 31 december 1974

José (zij schreef zelve met één e) wist van mijn bedenken mannen uit de VoomVoom te halen en er een nacht of meerdere dagen bij haar thuis mee door te brengen. Als, hetgeen meer geschied dan ik weet, zij later van de minnaar een ticket uit het buitenland krijgt opgestuurd bedacht zij zich geen moment na haar zoontje bij de oma te hebben gedumpt en reisde af.  Als je nu zulke vrouwen hebt kan je geen zinnig woord meer uitbrengen doch is dit zeer zeker niet gepast als ook ik van haar liefde heb genoten. Ik kan dus niet de preek afsteken en zelf zondig te zijn!

Woensdag 25 december om 10 uur 's avonds belt zij mij met de mededeling dit jaar (1974) wel even veel mannen (inclusief mij dus) te hebben gehad dan in alle zeven jaar ervoor!'' Daarom schreef ik dit leerdicht doch zal niet verwacht hebben op nieuwjaarsnacht in druk gezelschap te haren huize dit ter sprake te brengen!

Het wordt nog mooier: op 18 januari,  haar 31e verjaardag, feliciteer ik haar waarop zij mij vraagt een schijnhuwelijk aan te willen gaan met een Roemeense die een vriendinnetje is van een vertegenwoordiger in haar bedrijf. Welnu, dat zinde mij in het geheel niet. Ze vervolgt: "Die vrouw kan geen kant op"! Alleen heb ik aan zo een kant niets, dus ik weiger.

Op 11 januari reeds heb ik dit leerdicht al gestuurd naar de redactie van het blad INFO van de NVSH, afdeling Amsterdam, aan de Blauwburgwal. Deze jongens namen genoegen met een gebundelde stencil terwijl Sextant van de NVSH te Den Haag gezet was. Enige tijd gaat voorbij waar ik in de nieuwste aflevering van INFO mijn leerdicht geplaatst zie voorzien van een tekening ener rondborstige wulpse meid. Ja, als het zo wil opvatten dan doe je dit maar, ik weet dat erotiek verder en hoger gaat dan twee tieten alleen!

Ik bezit geen copie meer maar ik zie de tekening nog voor ogen.

Jitsker Mulder Acceptatie voor hoofse Liefde

Een Friezin naar bleek, zeilen. Free-lance journalist in 1974 bij de NCRV waarvan ik haar mooie stem leerde kennen. Ik heb daarvan nog een bandopname. En bij ons pils bij Eylders haar mooie neus, bewegelijk lichaam, lang en blond, emotioneel spraken maar rationeel denken. Alert in reactie.
De taalbeheersing zit wel in haar bloed, ik heb haar in onze correspondentie gecomplimenteerd. Het antwoord is wederzijds en meermaals zal zij mij huldigen om de vindingrijke taal. Als ik die nu lees vind ik ze maar opgeschroefd... Daar komt bij dat ik het leuk vind lange brieven te schrijven - hetgeen ze kennelijk heeft gewaardeerd.

Jitske is wel zo een provinciale naam die je niet vaak in Amsterdam tegenkomt. Als notitie heb ik Willie-An, kan zijn dat dit haar echte naam is en Jitske haar pseudoniem?

Echter de afspraak is geweest de eerste week van augustus maar ik moest nog wachten tot november. Mevrouw heeft het druk! Als ze 30 oktober de vacantie naar Brussel al heeft gepland kan ze begin november met mij afspreken. Uit mijn brief van 14 november reconstrueer ik nauwkeurig dat we op vrijdag de 1e november hebben afgesproken bij Eylders. Uitzonderlijk dat ik hiervan geen aantekening heb gemaakt! Dat ligt niet aan haar maar aan deze dag dat ik eerder iets geheel nieuws heb meegemaakt.

Tiroler schilder - Geboorte van Christus

In het najaar, toen ik meer uitzendingen op de NCRV heb gehoord, schreef ik dat haar stem vreesaanjagend is. "Dat blijft als ik met volwassenen praat", repliceert zij, "want wat zijn het anders dan kinderen?"

Van protestanten huize geboortig deed ze niet veel meer aan het calvinisme. Echter smaak voor Bijbelse ansichten had ze wel. De Bijbel is allicht hun formidabele basiskennis voor het leven. Bewonderenswaardig dat ze tegen mij zo vriendelijk is geweest daar ik mij toch afkerig opstelde tegen het geloof. Maar wie zegt dat ze bij de confessionele omroepen allen zo vroom zijn?

Mijn laatste brief was op 6 januari 1975, toen staakte de briefwisseling die een glans heeft van hoofse liefde. In de nasleep van die Grosse Freiheit was ze nog een zeldzaam voorbeeld van reinheid, zeker in de stad Amsterdam, dat ik in december nota bene mijn erotisch gedicht zal laten publiceren. Van het komend Jaar van de Vrouw moest ze echt niets hebben! Als minnezanger tegenover Jitske heb ik mij altijd eerbiedwaardig opgesteld. Ze heeft dit verdiend!

De Marlou Smeets-Files

Het is vijf over half acht in de morgen van de 25e april 1974 dat ik word gebeld door een verwijfd stemmetje waarvoor het Noord-Limburgse accent zich zo bij uitstek leent, met het bevel de correspondentie met Marie Louise Smeets (afkomstig van Baarlo, Noord-Limburg) onmiddellijk terug te geven. Die papieren heeft hij ingezien, begrijpt dat ik een verhouding met haar heb gehad. Ten overvloede vermeldt hij dat: "Zij ervan weet, hoor!"
"Anders..., zullen we eens een bezoekje afleggen...", wordt er onweersachtig aan toegevoegd maar ook maakt hij opmerkingen over een vervaarlijke motorclub.

Marlou was voor een Limba bepaald uitzonderlijk groot: 175-180m. Aangezien zij geboren is op 14-4-1944 doet dit mij een vermoeden geven dat zij noordelijk bloed bezit, wellicht Duits.

Ik moet wel zeker een bandopname van dit dreigtelefoontje hebben gemaakt maar deze op te zoeken is me nu even teveel. Ik was dan voorbereid eventueel aangifte te doen van bedreiging (alhoewel het niet meer dan belediging is).

Een onbekend persoon bestaande schrijfsels te sturen is mij wel te onzorgvuldig, wie weet wat hij ermee zou kunnen doen, haar chanteren of mij schandaliseren? Ik stel voor dat zij persoonlijk, door haar geschreven, mij om teruggave verzoekt.

Het is in het Recht zo dat de ontvanger van de brief meteen eigenaar is. Terugkrijgen van brieven is dus geen recht. Wel is het zo dat uit brieven van een ander weer geen zaken gepubliceerd mogen worden zonder toestemming van de oorspronkelijke schrijver. Maar dit soort ernstige zaken vertel je natuurlijk niet over de telefoon, zekers als blijkt dat het zijige mannetje hypernerveus is.

Voorlopig hield ik er op dat het mannetje een ongeoorloofd snuffelen heeft verricht in de persoonlijke papieren van die meid.

Om 8 mei komt inderdaad een brief aan "Geachte Heer..." op fraai geel papier. Smaak heeft Marlou altijd gehad in de keuze van luxe papier, het geeft een brief extra vreugde en schoonheid. Dit is na de tijd van de schitterende briefcorrespondentie - 'n dertig jaar van mijn leven - mooi verloren geraakt en wordt nu minachtend snakemail genoemd. Door de eeuwen heen is de correspondentie het enige middel ter communicatie geweest en heel wat teksten zijn van literaire kwaliteit de geschiedenis ingegaan. Pas nog papieren van Giovanni Verga ontdekt.

Zij zegt daarin sedert twee jaren een serieuze relatie te hebben met Dhr J. van Herp en zij wil persoonlijke gegevens bij haar op hun plaats te laten zijn. Maar we zijn er nog niet, mij valt op dat het handschrift op kleine punten afwijkt van dat in de brieven zich bevindend in mijn dossier, ik heb lang getuurd en gedacht zelfs dat de gele brief een pertinente vervalsing is. Dus besluit ik tot een controle om te verifiëren of het adres te Nijmegen wel van haar moeder is. En als dit blijkt inderdaad het geval blijkt te zijn denk ik niet meer dat er een in het complot als in een third man attack aan ogenschijnlijk de andere kant van de lijn zich heeft bevonden.

Als ik op 13 mei de zeven stukken stuur naar het nieuwe adres hoor ik niets meer. Maar hij moet toch geknord hebben want hij belt weer! "Nog een brief', eist hij. Ik antwoord van geen brief te weten. Hier is het mogelijk dat een lieve vriendin een boekhouding bijhoudt van de data onzer correspondentie!

Dat Marlou begin januari 1972 bij mij geweest is, is onze zaak. Het past niet in een nieuwe relatie over vroegere ervaringen te spreken, dit is grondig onbeschaafd. Maar vergeet ook weer niet dat we hier van doen hebben met jonge mensen die zelfs de omgang tussen man en vrouw nog moeten leren en vervolmaken. Daarom hebben wij nog maanden een plezierige briefwisseling gevoerd die dan, natuurlijkerwijs zoals altijd, ophoudt. Daar kan je niets aan veranderen, dit is het leven.

Marlou stelde zich mij voor als journaliste, althans niet beroepsmatig. Zij had wel een mooi Nederlands, ik weet dat we uren onophoudelijk gesproken hebben. Haar schrijven is beslist fraai en de zinnen lopen goed. Zij was ten kantore van De Nieuwe Revu geweest om een serie over jonge abonnees te gaan schrijven. Ze zal toch niet mij als studiemateriaal gebruikt hebben? Nee, dat geloof ik niet. Alhoewel zij oplettend de dagelijkse gebeurtenissen volgt en geregeld aantekeningen maakt is de input ("actieve impressie") toch te gering een reflecterend schrijven te kunnen concipiëren. Je zou daarvoor op pad moeten gaan, zoals het een journalist betaamt! Maar ze heeft geen full-time betrekking die indrukken oplevert. Een zekere dip heeft ze wel, dat de maatschappij haar niet die kleurrijkdom verschaft die ze zou wensen waar te nemen om over te schrijven, zeker in die tijd als het onophoudelijke debat over de Drie van Breda het leven er niet vrolijker op maakt, door te spreken over luctor et emergo. Zoiets zeg je niet zo vlug! Ik had met haar te doen maar de afstand tussen ons is te groot om haar een hart onder de riem te steken. Wel een verlies.


J. van Herp, thans zich confidentieel voorstellend als Joop, heeft zich eerst op 17-6-1974 (de herdenkingsdag van de Opstand in Oost-Berlijn) bij mij telefonisch verontschuldigd. Hij was toentertijd door het dolle heen, stelt hij. Hij heeft Marlou op 1-6-1972 leren kennen en is met haar nu een jaar samen. Zij werkt part-time als... receptioniste in Huis Berg en Dal. Zijn stemmetje is nu gedwee als van een gestrafte schooljongen. Ook hiervan heb ik een bandopname maar die krijgt hij heus niet!

Bauke Reitsma met losse Handjes in Rusland

Eenmaal thuis legde ze haar hoofd in de handen. Wat te doen? Met een trauma doorgaan of alles opbiechten? We gaan in de tijd terug naar oktober 1973.

Rachilde Valette

Ze besloot haar ouders, hevig snikkend later, het gehele verhaal te vertellen dat een reisgenoot Bauke Reitsma net als zij op weg naar Rusland haar heeft versierd met mooie praatjes; het onbevangen meisje liet zich ongewapend gaan. Haar ouders moeten de affaire hebben geaccepteerd als een misstap maar toch beseffend dat er geen weg terug is. Ze is immers een volwassen vrouw geworden! Maar hoe, vroeger ging het ook niet altijd even netjes. De Franse Rachilde (Valette) schreef in de bosjes te zijn ontmaagd maar dit boek heb ik niet meer.


Het verhaal is echter nog niet af. In Amsterdam zocht hij wederom contact en sprak over mijn  minnares. Ik heb de brief gezien, had hij geen poëtischer woordje kunnen vinden? De inmiddels volwassen vrouw refuseerde. Waarop hij in oktober 1973 haar een scheldbrief stuurt met als aanhef "De Saunamadame". Vreselijk wat een apert egoïsme, hij had beter kunnen doorreizen naar Goelag?

Ver weg van de woonstede is altijd en eeuwig de mogelijkheid tot losbandigheid. Bordelen zijn daarvoor uitermate geschikt. Daarom waren de vermogende heertjes nooit thuis maar de achtergebleven vrouw kreeg natuurlijk bezoek van een piano-, zang- of schildersleraar. Zo is de discretie behouden en verzekerd. Als prins Bernhard met een vrouw het hotel inwandelde was het personeel te voor geïnstrueerd niet te kijken. Vóór hem was prins Maurits altijd weg van huis, legeroefeningen waren de smoes. Buiten- en landhuisjes worden niet voor niets gebouwd! De badplaatsen aan de Riviera, de adel kwam daar voor vertier en versier. Maar het verschil is dat beide partners weten waarom het gaat, ook bij hen die naar het Filmfestival te Cannes om voor het terras te gaan flaneren.

Djoeke Ottevanger zwaarmoedig hoog in het Penthouse

Djoeke was een heel vrije vrouw en straalde dit uit. Ik val daarop! Djoeke ontmoette ik ten huize van Els die haar allang kende van de kunst, het kan zijn een cursus pottendraaien. Ook kon Djoeke fraaie poppen maken, een beetje slap weliswaar, zodat ze altijd omvielen. In ieder geval een knappe handenarbeid!
Haar verschijning was intellectualistisch, ze sprak soms met een dokterstoontje. Ik mocht dit verstandige wel, het geeft een stimulans doordacht te spreken en toch vooral op je woorden te letten. Zij was wel mijn ideaaltype: filosofisch ingesteld en melancholiek van geaardheid. Ik schat haar geboortejaar op 1935.
Kennelijk was zij alleenstaand; over haar Vergangenheit sprak zij niet en vroeg ik ook niet naar. En niet vreemd van jaloezie: in ons gezelschap voer zij uit over een op straat gepasseerde moeder met kinderwagen waarin een ontzettend lelijk kind! Wie waagt het zoiets uit te spreken, wij schrokken allen en zwegen, eventueel discreet glimlachend.

Het is najaar 1972. Els van Beek bemiddelde en ik kreeg een uitnodiging. Nu weet ik nog dat zij woonachtig was aan een zijstraat van de Valerius, in een groot monumentaal gebouw met een bepaalde naam die ik niet meer kan vinden, het kan niet missen de Obrechtstraat 57-59-61-62 en wel op de hoogste verdieping, hetgeen wij nu een penthouse noemen. De open toilet was in de keuken, dus sine muris, daarom was naar haar zeggen het appartement op deze schitterende locatie relatief goedkoper. Er was niet een weelderige inboedel zoals je zou verwachten in die chique buurt, de keuken was niet vol zoals gewoonlijk, de kamer met tafel en vier stoelen en een zijkamertje met 'n eenpersoons bed. Verder geen apparaten enz.
Zij had voor deze gelegenheid een kippetje gebraden net als Marijtje later. Dat is makkelijk werk maar ik wil nu echt niet beweren dat zij zich er gemakkelijk vanaf gemaakt heeft. Toen het moment gekomen was, Balzac schrijft dat je wil je geen hiaat veroorzaken je altijd aan tafel moet doorconverseren, zei ze met gebogen hoofd dat zij niet meer voelde voor een seksuele relatie. Niet dat zij mij hiermee afwees, integendeel, het was haar existentiële overtuiging. Dus wilde zij in het geheel geen seksualiteit. Ik accepteerde haar beslissing zonder meer.

Overlijdensadvertentie Prof. Dr. A.N.J. den Hollander 1976

Een verrassing kwam in 1976 dat ik de overlijdensadvertentie las van prof. A.N.J. den Hollander, associatief met een geruchtmakende historie aan de UvA. En in de naamlijst stond niemand minder dan vriend Djoeke Ottevanger vermeld! Ik weet niet of ik haar nog een condoleance gestuurd heb, een dank had ik toch niet durven verwachten. Ik schreef wel op 1-7-1976 een uitgebreide brief hoe het mij de ruim drie jaar is vergaan en dat Els verdwenen is. Ik kreeg geen antwoord. Maar het zou kunnen zijn dat Djoeke haar klaarblijkelijk manifeste zwaarmoedigheid met pottenbakken niet heeft kunnen overkomen die zij wellicht van die relatie met de verstorven man  geïnduceerd heeft gekregen?





Bronnen:

Biografie A.N.J. den Hollander in Historici.nl
Tekst in Academische Toestanden (Amsterdam, 1998) door Jos Dohmen p. 156-158 
Jan van der Mey (architect)
Overlijdensadvertentie Prof. Dr. A.N.J. den Hollander - De Telegraaf 19-6-1976

Leny C. Nieuwenbroek is domestic engineer

Dat was me wel een internationale belangstelling voor de Vliegtuigramp van Tenerife op 27 maart 1977. Een KLM-kennisje werkte bij de Holland Promotion Department en gaf mij in 1971 het aardige pocket Fun Lover's Guide to Surprising Amsterdam welk in 1969 is uitgegeven door de KLM in Amerika t.b.v. Amerikaanse touristen met bestemming Amsterdam. Thomas M. Vincent is de vlotte en ter zake kundige schrijver; nu nog ondanks de totale veroudering leest het boekje als werkelijk door een enthousiasteling geschreven. En wat een lage prijzen voor de Amerikanen met hun sterke valuta!

Leny (Helena) C. Nieuwenbroek ontmoette ik in 1970, een pracht voorbeeld van een vrije vrouw met een Amerikaanse auto. Hierin was ze echt een gelukkig mens! Ze bekende beslist huwelijk te willen maar dan met voltrekking op een spetterende locatie met de akte opstelling, bijvoorbeeld in een vliegtuig of een ballon. Het zal nog even duren tot 4 september 1972 als zij Aristoteles Doelman huwt te Oudewater, in de Heksenwaag. Nog niet zo gek, een heks moet kunnen. Nu zag die man er niet bepaald uit als een aristocraat maar de liefde doet ongestoord haar werk wars voor een bemoeizuchtige als ik. Desalniettemin stuurde ik het echtpaar een gelukstelegram. (De telegramdienst in India is gisteren definitief opgeheven!)

Dus besloot ik haar stoutmoedig een prent van het Allard Pierson te sturen, wat gezien haar talrijke woonadressen na Alphen nog niet zo makkelijk is en behoorlijk wat snuffelwerk heeft opgeleverd ook. Het is nu al 21 april 1977, we spraken over de bovengenoemde ramp. Zo hoor ik dat ze een jaar in Lisse heeft gewoond, vervolgens in San Jose/CA waar zij sales representation beheerde bij de IBM.  Dat zal daar later uitgroeien tot Silicon Valley. Dan gaan ze naar Hilversum, het reizen zit in haar bloed. Ik verneem dat ze twee meisjes heeft en een derde kind is onderweg. Haar beroep is niet minder dan "domestic engineer" maar als de kids groter zijn begint ze aan een reisbureau met reizen voor hen die iets krankjorums willen. Ik zou denken aan ballonvaart, onderzeeboot of ruimtevaart. Gelukkig maar dat ik niet van reizen houd!

Toen ik in 2005 snuffelenderwijs keek zag ik dat ze in Den Haag woont onder haar eigen naam.

Betty Goudsmit gaat naar Israël en belt nog wel

Die charmante jonge vrouw viel wel op in haar knalrode mantel, zeg! Op 8 maart 1972 was ze bij mij op bezoek, dezelfde dag dat Nanda Krist-Tilstra (1944) jarig is. In de avond werd op de zender Teleac de cursus filosofie gegeven. De Honda bromfiets kilometerteller stond op 46.979.

Betty had een zolderkamer aan de Rozengracht, hoog boven de boekenwinkel.

Zowat 5 maanden gaan voorbij als ik haar bel naar Rotterdam waar zij bij haar ouders verblijft. Ze verklaart op 6 augustus eerst naar Zwitserland, dan naar Israël te gaan om te werken via een uitzendbureau bij een verzekeringsmaatschappij. Aldaar zal ze gaan wonen bij "hechte vrienden". Dit is wel wat voor haar die zeer zeker een vrije vrouw is geweest.

Als die meid hier geen groenten eet dan ook niet van de plantage in Israël.

Haar ouders zaten in I.H. Textiel te Rotterdam.

Attractieve tennissters zijn eerst normaal

Dat Marion Bartoli een onattractieve vrouw is zie je meteen maar moet je dit nu in het openbaar sexistischerwijs voor de radio zeggen in de betekenis haar de zege van Wimbledon 2013 te (willen) ontzeggen? Hierover gaat het essay in Publicative.org van 8-7-2013 dat de Engelse commentator zich wel lovend uitlaat over het uiterlijk van de tegenspeelser Lusicki hetgeen is niet minder sexistisch. "Beide uitlatingen geven blijk van een verondersteld mannelijk overwicht op de vrouw waaraan zij dient te gehoorzamen."

Anders dan met andere sporten is damestennis de gelegenheid bij uitstek om de meisjes te bewonderen. Ze maken het er zelf ook naar met hun frivole rokjes en ontelbare fotogenieke series als bij Anna Kournikova (*) maar de slipjes zijn anders dan met het historische schandaal van de schaatsster Sjoukje Dijkstra mooi gesloten om de bovenbenen zodat een beavershot is uitgesloten. Pikante websites geven altijd beelden van de dames in verhitte actie en de heren raadplegen deze maar al te graag.

Ik las een vooroorlogs Frans boek waarin een hoofdstuk over oudere heertjes die vaak op het tennistournooi aanwezig waren. Het ging hun in het geheel niet om de sport maar om de snellende dames, overigens toentertijd in lange witte japon, hetgeen een buitengewone attractie gegeven moet  hebben. Maar ze hadden ook naar de Folies Bergère kunnen gaan.

(*) Tijdens het wachten op je nummer in het voormalige postkantoor aan de A.J.E.-straat spreek ik met een oudere man die bovengenoemde Anna best mocht. Hij had geen enkele gêne zich hierover uit te laten. Maar dat is dan ook onder twee personen.

Schepte God?

Mits Ge zegtet dat God schepte verrijze er een theologische questie dat de schep al geschapen zoude zijn.

24-10-1973

In zijn legendarische loopbaan (1985-2007) als boekenrecensent in de TROS Nieuwsshow op zaterdagmorgen sprak de heer Martin Ros (geb. 1937) over God schepte. Ik was verrast dat een hooggeletterde man als Ros deze wrange conjugatie bezigde, als katholiek opgevoed en geschoold, waarom ik vermoed dat hij hiermee zijn afkeer van het geloof wilde uitdrukken.
Hij zal het wel merken aan de Hemelpoort!

God in de Sixtijnse Kapel 1512 door Michelangelo

Op de KunstRAI met een Louise vol Verwachting

Van huis was ik naar de RAI-Amstelhal gewandeld omdat het station RAI in aanbouw was. Eenmaal gearriveerd geen Louise te bekennen die eigenlijk gewoon Loes Frech heet. Ik ging zitten op een muurtje, wandelde wat en ging verderaf zitten. Toen zag ik haar aanfietsen en voor de deur staan staren. Ik snelde naar haar toe.

KunstRAI 5 juni 1993

Wij hadden voor 5 juni 1993 afgesproken, het was een idee van mij en ze hapte meteen. Zij had zich al op 18 maart aan mij voorgesteld. De toegangsprijs was vijftien gulden, aardig wat geld maar je kon dan ook eersteklas schilders bekijken uit binnen- en buitenland, de exposeurs waren galerieën. Het meest verrassende was een Italiaanse meester die met dunne verf gooide waardoor er vlekkerige doeken ontstonden met veel onbevlekt wit. De beheerder noemde ze explosies van kunst. Tja, wij hebben hier geen vulkanen en Apple was dan nog figuratiever!

Vrij snel na het begin moest Louise naar de toilet die beneden moest zijn. Zij snelde weg, ik bleef wachten en na verloop van tijd maakte ik een paar passen in de directe omgeving. Eenmaal terug was zij niet te zien, hetgeen mij bevreemdde, zo lang werk heeft ze toch niet gehad? Opeens spreekt ze mij aan met de mededeling dat zij mij niet meer gezien had.
Dit is geen leuke kennismaking meer, wij beiden keken elkaar aan en zwegen.

Ik hoorde dat zij vegetarisch leeft met vleselijke katten, wel 20 stuks. Elk dier krijgt een individuele liefde en verzorging. Met vacantie naar Verona, ze spreekt een mondje Italiaans maar kent het Duits als de beste. Haar blauwe ogen waren zwaar geschminckt.

Ik trakteerde haar op een koffie en zelf nam ik een broodje beenham van ƒ7,50, na lang wachten op te eten. In feite moest zij daarop ook wachten!

Alles bij elkaar geen succesje, een echte gesprekspartner was zij niet maar verviel in trivialiteiten. Dit had ik niet verwacht. We waren er toch voor de kunst, allicht kan je daarover praten zonder een deskundige te hoeven zijn!
Maar nee, het was eerder saai.

Op de terugweg, wederom wandelen, liep ik naar een terreintje achter de hal tegen een berg rivierstenen aan van fors formaat, zeker uit het buitenland. Er was plaveisel van gemaakt en dat is par excellence werk voor Italianen. Vele stenen waren gehavend, ik kon er drie uitzoeken en in bij de hand zijnde plastic tasjes doen. Deze via het Beatrixpark naar huis te dragen is een inspannende klus geweest waarbij de plastic handvatten in het vlees van mijn handen sneed. Thuis heb ik de stenen gewassen en nadien gevernist. Zij sieren nog altijd de kachel en zijn een leukere herinnering dan die hele KunstRAI!

Café Van Wonderen met een zwakke wonderbaarlijke Vrouw

Tegenover Carmiggelt was gevestigd café Van Wonderen. Een smoezelig interieur met dansende planken als vloerbedekking. Vooraan een lange bar met aan de tegenovergestelde muur kleine tafeltjes. Achteraan een zaal met grotere tafels. Aan het einde de toiletten.

Goedkoop eigenlijk maar het ging om de drank waarbij wij als Mulderklanten naar snakten en toch merendeels stonden. De zaak was open tot twee uur vandaar onze afzakkertjes.

Van het nette en beschaafde café Mulder naar een minder net en minder beschaafd Van Wonderen. Immers het publiek was er ook naar, veelal volksmensen en volksvrouwen die goed bij elkaar pasten. De humor was laag bij de grond, wij hoorden maar reageerden niet. Mocht een grap gemaakt worden dan moest de heer Van Wonderen (naar wie de zaak is vernoemd) harder lachen. Mocht men hard lachen dan diende een reactie zich een bult te lachen. Alles om de klanten te binden. Hierin is de reden gelegen dat wij Mulderklanten weliswaar geduld werden, we brachten immers geld in het laatje maar dat wij niet per avond urenlang vertier zochten, wat minder oplevert. De baas was katholiek, waarvoor hij eerlijk uitkwam en in je beroep zondig gedrag toepassen is geoorloofd hetgeen ook geldt voor een beurshandelaar in dienst van de Mammon.
Mevrouw Suzanne Van Wonderen-Boersma (verjaardag 9e juni 1979) was een schat van een vrouw en altijd correct gekleed. Dat ik wel eens een complimentje maakte kon zij ten zeerste appreciëren om een volgend keer daarop te wachten. Om haar ranke enkel een dun kettinkje. In elk geval was het heerlijk haar te zien. Voor de horeca was zij echter te zwak: altijd maar dat meepraten, meelachen en meesmoezen werden haar teveel. Als zij niet een half jaar thuis gebleven is met een depressie weet ik niet maar lang was het zeker, op 12 mei 1979 "was ze al op" maar werkt nog niet. Toen zij wederkeerde was zij een stuk gewoner en rustiger, dat had zij eerder moeten bedenken om zichzelf te blijven.

Elisabeth Brigitte bovenaan de stenen Trap

Op de 4e november in het donker besteeg ik het stenen trappetje en begroette Elisabeth Brigitte. Wij hadden een fijne babbel maar dronken niets. Ze kon goed praten en beheerste het Nederlands zonder probleem. Dat valt niet anders te verwachten daar zij de dochter is van de schrijver Emanuel van Loggem die leefde van 1916 tot 1998.

Maar ik spreek hier over 1975 voor deze wonderbaarlijke ontmoeting die mij echt goed gedaan heeft. Ze was fleurig gekleed en had een vriendelijke blik. Dan namen wij afscheid.

"Het geheugen is de schatkist van het verstand."
Manuel van Loggem

Marijtje met een houten Paard

Marie Louise Jongsma woonde in juni 1975 aan de Maasstraat met een artistiek houten paard. Zij sliep echter op de grond wat 'n paard niet gewoon is. Zij had immers geen dierpsychologie gestudeerd!
Voor mij grillde zij een kippetje op zondag 24 augustus. Ze bracht me naar huis wat aardig op de route lag van een adresje waar ze moest zijn om de planten water te geven,
Doch op 29-9-1975 stuurde ik haar 'n laatste kaartje.

Sanny Sander gaat naar Wintersport

Je kristallen ogen zijn langs mij heen gevloden;
je aanwezigheid was slechts een zoete inbeelding;
Doch de volgende morgen after the evening before
sproten de crokussen in groten getale,
als symbool van de lente,
onze lente?

AMSTERDAM
21-2-1980

Margaret Fischer ontvangt een sonnet in haar duistere salon

Zo'n entree met nieuwsgierig ernstig' frons
is stimulans voor spreken:
dat alle schroom doet breken
tot gesprek van twee, onder ons.

Achter gesloten gordijn een romig licht
flitst je uilogige blik van Parthenon:
de Athene ontvangt in haar salon
twee ogen sterk op haar gericht.

Je bronzen hand heeft hij gekust,
je psyche iets verstaan:
van stilte, reflectie en smart.
Het verdriet komt rechtstreeks uit je hart:
waarom je leven zo moest gaan,
waarom je in jezelf berust.

AMSTERDAM
1-5-1980

Astrid-Luise Horstmanshoff kent als Oost-Duitse best Goethe

Ein guter Mensch in seinem dunklen Drange

ist sich des rechten Wegens wohl bewußt.

J.W. von Goethe -  Faust - Prolog im Himmel (328-329)

A.-L. H. 26-2-1980

Bij Ludwig Richter [Hausschatz] gaat het niet zozeer om zijn verhalen en gedichten als om zijn tekeningen.

(Dresden 28-9-1803 - 19-6-1884), hier 1860.

Prolog im Himmel met Gustaf Gründgens

Dwalende Toeristen in het Pikkedonker naar Hotels NH Musica en Holiday Inn Express in Buitenveldert

Laat in de avond zie je ze al zoeken, plattegrond in de hand, om zich heen kijkend om vervolgens de eerstvolgende passant de brandende vraag stellen.

Al twee jaar bestaat het NH Musica aan de Van Leijenberghlaan 221. De toerist moet of vanaf de metro-/tramhalte A.J. Ernststraat richting zuid of vanaf de halte Van Boshuizenstraat richting noord lopen om dan op de kruising Buitenveldertselaan af te slaan de Van Nijenrodeweg op om dan nog 750 meter (met zijn bagage) te wandelen. Een bus als 62 te nemen is onbegrijpelijk. Er is ook een door het hotel geregelde vervoersdienst heb ik wel gezien. Resteert de dure taxi voor een tweetal Amerikaanse meiden met een allochtone chauffeur die de stoplichten driemaal liet wisselen alvorens te vertrekken.
Ik geloof dat dit voormalige kantoorgebouw wel 25 jaar heeft leeg gestaan en nu een voortreffelijke bestemming gekregen!

Sinds kort is er het Holiday Inn Express aan Zwaansvliet 20. Nog fraaier, totaal onzichtbaar vanaf de Buitenveldertselaan en eenmaal via een steegje Zwaansvliet opgelopen volkomen in het donker staan met wat schaars schijnsel van de lampjes van het hoge Menno Simonshuis. Maar inpandig is alles natuurlijk erg mooi! De Engelstalige toerist had wel een kopie voor lopen over de Buitenveldertselaan maar Zwaansvliet was net niet meegekopieerd...

Twee hotels, afgelegen in het stikdonkere. Die aan de Prinses Irenelaan en die paar aan de Europaboulevard zijn duidelijker zichtbaar.

De late busreiziger bus 176 naar Haarlem (23:58, 00:28) moet i.p.v. de De Boelelaan wegens totale opbreking tot september 2013 opstappen op de tijdelijke halte aan de Buitenveldertselaan naast de metro-/tramhalte VU.
GVB Informatie
VU Informatie
Ook die staat in het pikkedonker.