29 jan 2010, 12:48
Sytze van der Zee is journalist maar geen
historicus. Dat heeft tot gevolg dat de man geneigd is tot detaillering
terwijl de historicus liever abstraheert en grote lijnen ontwikkelt.
Hij was te gast in
Kunststof op 25 januari 2010.
[Herbeluisteren middels deze hyperlink]
Maar juist de kleine zaken kunnen machtig interessant zijn. Wij kenden
al lang (alhoewel ik haar portret nimmer gezien heb) de Joodse
verraaister
Ans van Dijk
die gefusilleerd werd in 1948 en met aan zekerheid grenzende
waarschijnlijkheid het adres Prinsengracht 263 heeft doorgegeven. Dat
er hele Joodse families aan het verraaien geslagen zijn geweest was mij
echter onbekend.
Niet onverklaarbaar. Het zijn de gangmakers van de na-oorlogse
propaganda voor het Joodse Belang, te weten Lou de Jong, Presser,
Belinfante en Sijes die weliswaar op de hoogte zijnd van het Joodse
verraad dit toch lekker op de achtergrond hebben gehouden en publicatie
hebben vermeden.
Maar wel over Joden, Joden en nog eens Joden die ten onder gegaan zijn, tot in het oneindige.
Daarenboven steunde Presser ook nog de pseudologia fantastica Jood
Weinreb, aan wie de naïeve jodenmeid Renate Rubinstein
hysterischerwijze support verleende. Eerst De Jong zal de zaak Weinreb
moeten openen niet eerder dan dat hij daartoe werd gedwongen.
En denk aan De Jongs voortdurende aandacht voor de slachtoffers, uiteraard Joden, in zijn
De Bezetting uit de 60er, serie door de VPRO Geschiedenis ter herkenning geheel ter beschikking gesteld.
Vergeet niet Belinfantes uitlating "het is niet te vergelijken met de Duitse kampen" naar aanleiding van het verschijnen van
Kamptoestanden door H.W. Van der Vaart Smit. Over de kampen schrijft Belinfante zelf ook in zijn
Geschiedenis der bijzondere Rechtspleging
met op p225 het sappige verhaal dat een vrouw zich een chef bewaker
aanbiedt in de hoop op vergroting van de overlevingskans van haar man,
vriend of broeder.
En weet ik niet van Sijes dat hij in een gevoerde correspondentie met
Teunis Schaap de ontkenning van het grote aantal Joodse slachtoffers "een in strijd zijn met de levenservaring" achtte.
Voegen wij toe de naam van een moderne historicus Barnouw die de dramatisch sentimentele titel bedacht "
Wie verraadde Anne Frank?",
wat in werkelijkheid niet meer is dan een tip door een hem vertrouwd
(V) persoon aan de SD over een mogelijke verblijfplaats van Joodse
Onderduiker(s).
Zo hebben wij enigermate de Joodse kliek gedetermineerd die tientallen
jaren de publicitaire dienst uitmaakt in naoorlogs Holland en die slaafs
gevolgd wordt door de landelijke pers.
Een periode van 65 jaar is nodig een gunstig tijdstip te vinden tot publicatie van een controversieel geschrift
Vogelvrij.
Het is geschreven met een totaalvisie dat het kwaad in de wereld altijd
bestaan heeft en nog zal blijven voortwoekeren. Maar ik zelf denk wat
simpeler: wie voortdurend zag dat Joodse families werden weggehaald,
komt toch op de idee je eigen belang liever veilig te stellen, kortom
liever zij (weggehaald) dan wij. Presser schrijft al over vele kunstjes
uitgehaald om aan de wegvoering te ontkomen, althans te laten
uitstellen, en daartoe is zo we nu weten verraaien een der prachtige
mogelijkheden.
Tenslotte denk ik dat de instelling ten aanzien van je gedrag al vroeg
bepaald is. Lang voor het uitbreken van de oorlog liepen er in Triëst
Joodse koters in keurig nazipakje die de nu komisch ervaren in Jiddisch
uitgesproken Hitlergroet brachten. "Je moet ze keurig opvoeden", was het
motief der ouders. Zo sprak Claudio Magris in zijn
Dankesrede na de Uitreiking van de
Friedenspreis te Frankfurt op 18 oktober 2009.