Beatrix Bak

Beatrix Juliana Wilhelmina Maria *4-8-1941, 's-Gravenhage, 80 jaar.
Gelieerd aan Löwenthal.

Peter R. De Vries blijft in de vrieskoude staan

 De aanslag op Peter R. De Vries is niet alleen...

In 1968 werd Rudy Dutschke (*1976) neergeschoten. Zijn hersenen waren beschadigd zodat hij opnieuw taal- en rekenles moest nemen. Het heeft niet geholpen een zelfde man terug te krijgen aangezien een epileptische aanval hem de das omdeed.

Zo waarschijnlijk ook met Peter die allicht door kogels omherstelbare hersenbeschadiging heeft opgelopen. Mocht hij opstaan dan nog blijft hij een afwezig mens. Therapieën helpen niet meer en Peter zal les moeten krijgen in alles. Hij zal buiten de wereld blijven staan.

Bloemkolk, Robert Johannes Adriaan

Van Robbie Bloemkolk, geb. 1944 te Amsterdam, schreef ik al in 2015 een korte biografie annex herinnering. Informatie alleen voor mij.

Rob was mijn buurjongen in de Willem Passtoorsstraat te Amsterdam, hij zat op de St.-Cornelisschool, vervolgens drie jaren op het St.-Ignatiuscollege. Hij maakte een grote carriëre bij de Koninklijke Luchtmacht.

Hij huwde in 1966. Boven alles had hij een gelukkig huwelijk met twee dochters.

Hij is in maart 2013 plotseling gestorven op zijn 69^e.

Ik ben alhoewel zo nabij echter weinig met hem omgegaan, we lagen ons niet zo.

De biografie heb ik niet in mijn weblog gezet maar is wel als privégebaar op verzoek leverbaar.

Robbie's moeder, Jacoba J R Bliemer, geb. 1919, was bevriend met de echtgenote van de melkboer Buitenhuis, Adriana A M Vloeimans, geb. 1911. De twee gingen soms hevig geschminckt de stad in. Maar bovendien mocht Adriana in de winkel zelf haar kaas afwegen, een aardige infiltratie!

 

Email Jos

Afscheid voorgoed

 

Het schijnt niet tot je door te dringen dat ik geen prijs stel op enig contact in welke aard dan ook voort te zetten. In kort verleden is dit duidelijk in een e-mail aan je kenbaar gemaakt. Ik vind de manier van bericht geven geheel buiten mijn werkelijkszin vallen, en begrijp niet waarom je je zo nodig keerbaar blijft maken. Tekortkomingen hebben wij als mensen allemaal, is men in staat om het in het positive om te buigen, of blijft men zeuren en omringd zich met het verleden, vooral foto's doen het goed. Overigens is er beslist geen reden om te gniffelen, het Amerikaanse bankwezen is immers een onderdeel van de gigantische roof die wereldwijd wordt gepleegt, onderling grijpen ze elkaar naar de strot. Ik denk dat je je mening best kwijt kan bij je zeven vrienden. Nogmaals laat mij met rust; ik wens geen enkele toenadering. Het ga je goed in je laatste jaren van je leven.

 

20-9-2008

Thea Koestal een onopvallend meisje

Thea J. H. Koestal woonde in de Willem Passtoorsstraat 12-2e bij haar ouders. Ik heb een vage herinnering hoe zij er uit zag want ze speelde nooit op straat.

Haar vader was van 1917 die met een oudere vrouw was gehuwd.

Ze is geboren omstreeks 1943 en ze was niet groot.

Ze huwde in 1971 al waar ze trouwde en een dochter kreeg. Ze verhuisden naar de Haarlemmermeer.

Ooit zocht een mevrouw naar haar, ik kon deze slechts wat persoonlijke informatie geven.

De rusteloze scooterrijder Ruben van Wezel

Nadat de zoon Dick van Norden gehuwd was en zijn zolderkamertje heeft verlaten kwam een week later op 1 september 1957 de nieuwe huurder Ruben van Wezel, geboren 1932. Een duidelijk Joodse jongeman, geboren in 1932, met een nasale uitspraak. Ik heb hem één maal gesproken.Vrij lang, ik schat 1.75m. Van een beroep is niets bekend, wellicht had hij een uitkering of eigen gelden.

Hij was in onze straat zeven jaar een opvallende verschijning al is het maar dat hier nooit Joodse mensen gewoond hebben. Daarenboven bezat hij een scooter hetgeen in die tijd al een hele rijkdom! Hij parkeerde deze opvallend aan het (toenmalige) pleintje midden op straat. Maar eens was de scooter bij een onderhoudsbedrijf waarna hij een fiets kocht en daar maar een paar dagen op heeft gereden. Eenmaal gerepareerd liet hij de fiets tot verbijstering van de buren maandenlang verroesten. Totdat een buurjongen de fiets zogenaamd ging poetsen en hem daarop meer naar huis nam.

Zij vader was apotheker in het Israëlisch ziekenhuis en woonachtig aan de Maasstraat. Hij werd in december 1943 weggehaald en vervoerd naar Westerbork, van daar naar Bergen Belsen en overleed in februari 1945.

Zijn moeder, zonder beroep, oorspronkelijk uit Zuid, heeft talloze adressen gehad. Ze bezat een Nederlands paspoort. Het ziet er niet uit dat ze vermogend is alhoewel ze haar zoon wel bezocht per taxi met draaiende motor en tikkende meter. Zoiets valt de buren wel op!

Hij woonde altijd alleen. Maar later in de Bijlmer een jaar met een medebewoner. Opeens kreeg hij een vriendinnetje maar niet voor lang; we zagen haar eens snikkend voorbij lopen en nimmer wederkeren.

Ook de verblijfslocaties van Ruben zijn talloos, wellicht heeft hij zijn onrustige geest van de moeder geërfd. Hij emigreerde in 1976 naar de VS waarna zijn spoor verdwijnt.

Fritse croquetten van De Ruijter eetsalon

De snackbar vanaf 1950 was gelegen aan de Spuistraat 299 te Amsterdam, weliswaar een nummer tekort maar dat is om nog wat te verwachten. Dit is jaren gebleken, de croquetten, daar kwam je voor terug! Bedrijven in de buurt bestelden dozen vol door 'n jarige onder hen. En ik? Ik kwam er geregeld, minder dan bij Van Dobben, Al Brown of de Gerard Dou 44 maar toch. Het was vooraf bezoek aan De Zwart handig in de maag een heerlijk bedje te hebben waardoor het koele pils ook beter viel.

De winkel was netjes, barkrukken kan ik me niet herinneren, wel tafeltjes en stoelen. Dit is iets meer restaurant-idee en het lijkt of de klant gestimuleerd wordt langer te blijven.

Maar de bedienstertjers in fleurige japon waren er ook naar. Jonge volwassen vrouwen met aantrekkelijk uiterlijk, met een en al ervaren omgang met de klant. Ze durfden initiatief te nemen en lieten vaak hun stem horen. De consumptie brachten ze zelfs aan tafel.

Voor een broodje croquet moesten ze zelf in een zijkamertje de frituurpan bedienen en ondertussen verder werken. Nooit gemerkt dat iets mis gegaan is want je moet immers bij olie de tijd scherp in de gaten houden. De meiden waren dus gewiekst. Dan zijn ze dit met de kassa evenzeer!

Toch verhaalde er eens een meid dat bij een aardig groot gezelschap met bestelling na bestelling wel eens een broodje doorgeglipt kan zijn. Dat zal niemand haar kwalijk nemen als de zaak maar doorgaat.

Ze waren vlot en wel bespraakt. Best mogelijk dat ze iedereen aankonden want na drank is een broodje zalig. En kan iemand weleens vervelend worden. Maar daarvan heb ik nooit iets gemerkt.

Eens was Frits zelf in de zaak en sprak met een paar klanten. Hij verhaalde nadrukkelijk dat een zekere Club van 100 (niet gevonden in Google anders dan Vrienden van de KNAB) uitsluitend alleen en alleen bedoeld is niet voor sporters an sich maar voor diegenen die voor de sport veel hebben betekend wat niet uitsluit dat ze ook sporter als Frits geweest hebben kunnen zijn, doch dit terzijde. Hij sprak op een rustige en zelfverzekerde toon. Ook ik luisterde met belangstelling. Doch van deze illustere club heb ik nooit iets gehoord. Toch een zekere ijdelheid ook na de actieve sporttijd nog van betekenis te mogen zijn!

 

Frits de Ruijter

 

Frits is geboren in 1917 en was woonachtig op goedkope huurwoningen in de stad. Zijn werkkringen zijn niet echt mooi en dat komt dat hij nooit iets geleerd heeft van leerschool of ervaring. Je had gymnastiekleraar kunnen verwachten. Geen rijk man dus hoewel hij in later jaren naar Diemen verhuisd is. Ik geloof zelfs dat de zaak niet eens van hem was maar dat Frits eerder pachter of bedrijfsleider is! De winkel voerde dan wel zijn naam en dat is allicht een publiekstrekker. Frits is dus niet rijk geworden.

Hij is veertig jaar gehuwd geweest met een Duitse en kreeg in de bezettingstijd twee dochters. Door deze echtverbintenis werd zij Nederlandse. Hij woonde aanvankelijk op de plaats van zijn latere zaak. Als laatste huwde hij een 30-jarige griet. Daar kan je mooi oud mee worden! Op alle foto's bezit hij een charmant uiterlijk en ook herinner ik me zijn mooie stem. Hij is in 2012 op z'n 94e gestorven waarbij publiciteit.

 

Veredelde rotzooi

Nee, ik heb nooit van hem gehouden, de rotzooikweker, d.w.z. hij ziet vuil, maakt het vuiler waarop het kunst zou zijn geworden. Vandaag 100 jaar maar zonder herdenking mijnerzijds.

Ik toeter door de buis: "Viezerik!"

Er lag een stapel vuil opgehoopt, hij komt naderbij en verlegt een stukje; geniaal ook nog?

Die tent en hond kan ik mij nog herinneren. Het nut zie ik er niet van in.

Ik heb een idee: Graaf zjjn 35-jarig skelet op en stel dit ten toon!

Waarom ik volledig achter onze poster blijf staan (Baudet)

"De les die ík trek is dat we onze vrijheden moeten beschermen en verdedigen. De vrijheden van alle burgers, jong en oud, arm en rijk. Ongeacht de druk van de overheid en de media. Ongeacht de meehuilers en meelopers. Net als toen, zijn we ook nu een gevaarlijke grens overschreden. Net als toen, zitten overal angsthazen en opportunisten. Nooit meer bezetting, nooit meer onderdrukking! Ik zeg het met volle overtuiging. Maar ook: nooit meer lockdown! Nooit meer politie met knuppels die demonstranten in elkaar rost. Nooit meer avondklok! Vrijheid!"

Aldus Baudet in: 

Waarom ik volledig achter onze poster blijf staan

7-7-2021

Napoleon 200 jaar dood

De macht van Napoleon Bonaparte was onvoorstelbaar groot.

 

Hij kon genadeloos ter dood brengen de laatste telg van een voornaam geslacht. 

In elke veroverde stad drie doodvonnissen + pamfletten om de burgers de schrik aan te jagen.

Hij kroonde, in plaats door de paus, zichzelf tot keizer.

Afpersing van gelden, goederen en kostbaarheden waar hij ook een gebied veroverde.

De jonge vrouwen liepen naar hem toe in begeleiding van hun moeder omdat hij een goddelijke status genoot (proposer la botte).

Hij had de macht van de rooms-katholieke kerk vernietigd.

De bejaarde nuntius een ware hartaanval bezorgd. (Krijgen we een 2e avondlandse schisma?)

Wel vroeg in de morgen verplichte H. Mis maar ze aten warme broodjes.

Overal verplichte conscriptie voor jonge mannen. 

De macht van de adel verpletteren.

Familieclan (nog sterker dan oligarchie).

Een allergrootst voordeel: Moderne tijd met nieuwe wetten o.g.v. de CIC (Cambacérès).

Hitler leeft?

 

Theorieën rond de dood van Adolf Hitler nog altijd populair

Waar is Hitler? De valse speurtocht naar een verdwenen Führer – Tim Trachet

Willem Hollanders leert koppen met de bal

 

Willem Hollanders was aanvankelijk meubelmaker maar later kleermaker en bevriend met onze vader. Hij is geboren te Rotterdam in 1898. Hij woonde aan de Jan Evertsenstraat en had zijn atelier op zolder. Aldaar met een jonge assistente wat mijn moeder maar niets vond. Zijn vrouw was een twintig jaar jongere Duitse heb ik mij altijd herinnerd maar ze was gewoon een Nederlandse die in Duitsland geboren is. Haar accentje heeft ze altijd behouden. Deze is vaak op bezoek geweest bij ons.

 

Willem Hollanders in 1942

 

Maar sterk is dat hij eerst in 1946 gehuwd is, rijkelijk laat zeg! Hij kreeg 3 jaar later een dochter die in 1969 trouwde met een Joodse man.

Omstreeks 1955-1960 ben ik met de moeder naar zijn adres gegaan en liep ook naar boven. De man wilde mij koppen leren met de bal maar daar houdt mijn studiehoofd niet van.

Tot mijn verbazing geboren in 1898 en dus 6 jaar ouder dan de vader. Maar ik herinner me niettemin een jongensachtig gezicht, had blauwe ogen en donkerbruin haar.

In oktober 1942 moest hij naar Duitsland voor werk (Arbeitseinsatz). In zulke gevallen krijgt de achterblijvende vrouw een wekelijkse uitkering maar dat is hier dus niet het geval.

Hij is overleden te Amsterdam in 1966 (67 jr) maar later verhuisde zijn weduwe naar Krommenie.

 

 

 

 

 

 

Electrotechnisch Bureau J. Brand a/d Lutmastraat

Jacob Brand is geboren te Amsterdam op 29 januari 1916. 

Zijn vader Hillebrand Brand (mooie naam!) uit een gezin van vijf kinderen is echter uit Zwartsluis Overijssel en werkte op een binnenscheepvaartschip als dekknecht. Al vroeg woonde hij te Amsterdam. Deze had een 12-jaar jongere vrouw. Als eerste zoon werd Jacob geboren. Werd 1.72 groot. Hij maakte zijn 3-jarige ULO af. In 1935 was hij in militaire dienst, óók op schepen! Huwde J C M Timmermans geb. 1915. Kreeg 3k. Daarna ontbreekt de informatie of en waar hij in Amsterdam gewerkt heeft, in elk geval géén tewerkstelling in Duitsland.

Zijn vader overlijdt in 1940 (67)

Zijn gehuwde broer Jan overlijdt in 1944 (26)

Op 1 april 1946 richt Jacob een elektro-technisch bureau op aan de Lutmastraat. Het zal hem een onafgebroken werkzaamheid geven allereerst met de verlichtingsartikelen temeer daar vanaf de 60er de welvaartstijd aanbreekt waarin onophoudelijk huishoudelijke voorwerpen gekocht werden. Talloos zijn de advertenties, soms alleen met naam en titel maar ook gericht op luxe apparaten als de Tv. Uiteraard verricht hij ook een reparatiedienst, vooral bij de verhitte buizen-Tv's een geregelde arbeid.

Als ik in 1963 twintig wordt krijg ik een Braun scheerapparaat dat ik nog heb (maar niet in gebruik) en waarvan ik de nota nog bezit. Slechts eenmaal heb ik het scheerblad dat ik bij een zaak aan de Vijzelstraat gekocht heb vervangen. Nadeel is het lawaai vlak bij je oor.

Braun Combi met tondeuse

Uit de vele advertenties kies ik er een die voorzien was van een driehoeks Logo:

 

1961

welk type ook de chipsfabriek Van Dam voerde.

Enige jaren de reclame voor een Tv voor ƒ645; deze bezaten alle een dikke houten kast. Het was immers een meubelstuk.

 

 

Een elektrisch-kolenfornuis is mij niet bekend.

Wij kochten ook:

de eerste pick-up:

 

Alhier waren we aanvankelijk verrukt een plaat te kunnen draaien, onze eerste single Eine kleine Nachtmusik en in 1961 (de originele) West Side Story. Ook draaide ik mijn verjaarscadeau de 4e symfonie van Johannes Brahms DGG 138 827 olv Herbert von Karajan. Doch het geluid werd krakerig, we kloegen en mochten de pick-up laten nakijken. Eerlijk zei de heer Brand dat er een draadje heeft losgezeten en vroeg geen kosten maar met de duidelijke toevoeging dat je niet voor een dubbeltje op de eerste rang kan zitten! Dank U. Misschien was het apparaat wel eerder gebruikt?

Een radio:

in plaats van onze Erres uit 1938,

en wasmachine met wringer:

 

En wat we niet meer in de welvaartstijd hebben aangeschaft: steel-stofzuiger, bijzet kacheltje, föhn, enz. Zie Google Huishoudelijke Apparaten 60er.

De zaak bleef bestaan tot 1969.

Een concurrent was Klik Verlichtingsartikelen op de hoek van het Henrick de Keyserplein met lampen en smeltstopzekeringen waarvan ik het doosje nog bezit. Waren de zekeringen tot na 1945 nog goed voor 2 A, daarna wordt het 16 A tot meerderde groepenkasten!

Aanvankelijk hoefde je nog niet een wasmachine te kopen aangezien aan voornoemde straat ook een verhuurbedrijf was die de apparaten pet bakfiets afleverde.

De saaiste straat van Amsterdam: Burgemeester Tellegenstraat

Essay uit 1993

Burgemeester Tellegenstraat 70-76.

Motivering.

Je passeert ongewoon vlug deze stompe hoek om het zijnde middenschip; analoog op een steiger draal je niet, maar bent vol spanning het dek te voelen, om te zien en rustig de impressies te verwerken als voorbereiding op de lange reis. We zijn beland op de Pieter Lodewijk Takstraat, ten onrechte geen avenue geheten. Oral history leerde dat de bewoners vanaf maart 1923 woonden te midden van een zee (!) van bloemen, wat nu voor een enkele enthousiasteling nog een dagelijkse activiteit betekent. Toentertijd begon de reis naar het geluk op aarde, gezeten in een arbeiders ideaal woning met edele motieven. Maar dit stomphoekige toegangsweggetje slaat dood en van jongs af aan liep ik er vlug door om òf de P.L. Takstraat, òf om de Willem Passtoorsstraat, waar ik tot 1971 woonachtig was, te bereiken en het gevoel te hebben, dat je "er was“.

                                                                                                 

Ik woonde dus in een Onze Woning-woning en was daar in die relatief toentertijd (nog) nette buurt redelijk gelukkig, alhoewel het autoverkeer vanaf 1955 in toenemende mate lawaai en stank veroorzaakte. De mensen werden ouder en vielen af, onbekenden namen hun plaats in. Mijn moeder bezat een vriendin, die woonde aan de Thérèse Schwarzestraat in die Amsterdamsche School; maar deze vrouw heeft zich nooit en te nimmer gunstig uit­gelaten over de kwaliteit van die edelwoningen: tocht, vocht en hoeken, rothoeken, waar­bij de bewoner zich in kronkels moest draaien om de inboedel nog enigszins te kunnen plaatsen! Een uitzicht van stoornis, door de architecten damals bedoeld om uit het raam hangen te voorkomen... Van buiten is de zaak echter het meest interessant: ook gistermiddag, toen ik voorzichtig na vele jaren weer eens polshoogte nam van de status quo, zag ik een dozijn gevelstaarders uit den lande aandachtig bezig zijn, van wie enkelen zelfs de bak­stenen van dichtbij gingen observeren... Alhoewel ik dus woonde bovenop de Klingsortuin heb ik er nimmer een boodschap aan gehad, ondanks wat lezen, zien en horen over die bijzondere, wellicht wereldberoemde bouw. Mijn geheime stelling is: dat die bouw steeds overgeëstimeerd wordt ter wille van zekere publicity van de stad Amsterdam; na 70 jaar verdient de stad er nog een stuiver aan! Het idee is leuk, de bewoning is naar. Dat pleintje is aardig om te zien, maar niet lang. Vroeger stond er een bord niet te wandelen op het plantsoen, gevaarlijk voor de grassprietjes... Begin 80^er werden enige woningen aan de WP als proef gerenoveerd en gedroogd (I) met een blaasmachine die dag en nacht ronkte. Dan wilde ik nog eens die ellendige hoek uitproberen, om gelijk Flaubert de aller­vroegste herinnering te laten opdoemen, en ja hoor, die stompe hoek zij vervloekt.

Overigens ben ik van mening dat het voormalige Oud-Zuid ten onrechte is geannexeerd aan die die Pijp,waarvan acte.

Jos Heitmann

Lees ook:

Het Bevrijdingsfeest 1955 in de Pieter Lodewijk Takstraat hoek Burgemeester Tellegenstraat en op het Thérèse Schwartzeplein